Rajagiri Outreach

Gisterenochtend zijn Maaike en ik om 6.30 opgestaan om naar de mis te gaan met de vader van Jacob. We moesten dit doen in het kader van het vak RZL. Het was eigenlijk wel eens interessant om te zien welke volksdevotie hier nog heerst. De dames moesten bij het binnengaan van de kerk hun sjaal over hun hoofd wikkelen en iedereen zat blootvoets in de kerk. We moesten de hele tijd knielen op ouderwetse kerkbanken. De gezangen in het Malayalam klonken ongeveer even klagerig als de gezangen die hier dagelijks weerklinken uit de minaretten van de plaatelijke moskee. Ook de ongelooflijke overgave waarmee de mensen baden was voor Maaike en ik een echte eye-opener.

Wil iemand eens uitleggen wat de verschillen zijn tussen dit soort van Christendom, en de Islam die sommigen in Belgie liever arm dan rijk zouden zijn?

Gisteren werd ons geduld nogmaals op de proef gesteld. We bezochten een project van Rajagiri Outreach. Om 8.00 moesten we vertrekken om met de Bus naar Ernakulam te gaan. Om 9.00 moesten we nog een uurtje bussen tot we uit de stad waren. Daarna hebben we nog een boot genomen tot onze eindbestemming: een Indisch plattelandsdorpje waar Outreach een opvangcentrum heeft opgestart voor arme bejaarde vrouwen.

De meeste bejaarde vrouwen die er gaan zijn weduwen. Ze kunnen twee keer in een week een maaltijd ophalen in het opvangcentrum. Wij probeerden hen een beetje te entertainen met eenvoudige spelletjes, maar de medewerking liet nogal te wensen over. Het is dan ook moeilijk om te communiceren met mensen die een taal spreken die je zelf niet machtig bent.

Salina, een sociale werkster van Outreach was met ons mee. Eigenlijk was haar taak om voor tolk te spelen, zodat de interactie met de oudjes toch iets vlotter zou verlopen. In de plaats daarvan heeft ze de hele dag geklaagd en gezeurd. We werden er zelf bijna gek van. Het was zo danig erg dat we het op de duur grappig begonnen te vinden. Ze leek wel doodziek/stervende, maar toen we haar vroegen wat er aan de hand was, zei ze gewoon dat ze "tired and bored" was...

Na het bezoek aan het bejaardenopvangcentrum hebben we ook een kinderdagverblijf bezocht. Die kleine mannen vonden het klaarblijkelijk fantastisch dat er plots drie blanken in hun speelkamer stonden. Verstaanbaar dat ze ons daar niet hadden verwacht, want veel blanken hebben we niet gezien op het platteland. De pret van de kleintjes was gauw uit, toen er eentje die net iets TE enthousiast was, een mep kreeg van de stok van de verzorgster.

Na de lunch hebben we nog een plattelandschooltje bezocht. Het was de moeite waard, maar we moesten anderhalf uur wachten op een boot om naar het eiland te kunnen varen waar het schooltje was. Gevolg: een nog meer klagende Salina. Toen we in het schooltje waren was het wel eens ontnuchterend om te zien met hoe weinig de leerkrachten het daar moeten doen. Overduidelijk dat de stadsscholen, waar wij vooral les hebben gegeven, toch over veel meer middelen beschikken dan de scholen op het platteland. Armoede troef! Dat geldt overigens voor het gros van de plattelandsbevolking.

Op de terugweg naar huis moesten we tot overmaat van ramp (voor Salina dan toch) nog eens een uur wachten op een overzetboot. Om het gejank van de sociaal werkster te vergeten hebben we onszelf bij aankomst in Ernakulam getrakteerd op een koffie. We hadden het verdiend na al dat wachten.

De groeten