Applaus voor de eregasten

Namaskaram

We zijn naar een ayurvedische massage geweest. Het hele Oosten, dus ook India, staat bekend om de alternatieve geneeskunde. Gisterenochtend hebben we dat ten volle ondervonden. Biju had ons het adres gegeven van een soort kliniek waar men ayurvedische massages doet. Het "hospital" zoals het hier heet, zag er in feite meer uit als een wellnesscentrum.

Na een busrit naar de kliniek, werden we even kort onderzocht. Onze bloeddruk werd gemeten en er werd ons gevraagd of we geen klachten hadden. Vervolgens moesten we elk apart mee met een van de doktoren. We moesten een soort uiterst debiel ogend broekje aantrekken dat er, na een paar liter olie te hebben geabsorbeerd, eerder uitzag als een string... Nuja, dat namen we er maar bij. De massage zelf was echt zalig. Bij mij startte de dokter met een hoofdmassage. Vervolgens kieperde hij veel te veel warme olie over mijn lijf en begon de lichaamsmassage. Letterlijk van kop tot teen, ja, inclusief voetmassage. In het midden van de kamer hing een touw aan het plafond. Daar kon de masseur zich aan vasthouden terwijl hij mij met zijn voeten masseerde. Na alle massages moest ik in een soort stoombad. Extreem zweten voor dummies als je't mij vraagt. Het was een zeer vreemde ervaring, maar achteraf had ik wel een gelukzalig gevoel.

Gisterenmiddag hebben we noodles gegeten op restaurant, voor de schappelijke prijs van 2 euro per persoon. Dat is vanzelfsprekend inclusief aperitief en dessert...

In de namiddag zijn Tim, Maaike en ik naar Cherai Beach geweest. Dat is een strand op anderhalf uur van Ernakulam. We hebben er dus, na de zware massage in de voormiddag, voor geopteerd om te relaxen in de namiddag. Ik kan nu overigens zeggen dat ik in de Indische Oceaan heb gezwommen! Het was echt leuk om het even een dag rustig aan te doen, na alle drukte en chaos van de laatste weken.

Vanmorgen werden we om 10.00 verwacht op het Saint-Josephs college for teacher education. Daar zullen we de hele week lessen volgen. Ons onthaal was alvast hartelijk. We kregen meteen een map en een balpen. Nadat we kennis hadden gemaakt met de directrice en een paar docenten moesten we naar de "conference hall". Daar zaten de 200 studenten van de school ons op te wachten voor het welkomstlied. Wat moet een mens daarop zeggen???... Daarna kregen we nog een roos bij wijze van welkomstgeschenk.

Deze middag kregen we een heerlijk en overigens gratis middagmaal aangeboden. Het enige wat nogal tegenviel in de school, was dat er ook lessen waren... Die waren -om het braafjes uit te drukken- nogal vreemd. De psychologieles werd gegeven door een non, die op uiterst didactisch verantwoorde wijze haar boek stond af te lezen. Daarna hadden we les van een prettig gestoorde dame die een soort agogische vaardigheden onderwees. Telkens als de aandacht in de klas dreigde te verslappen moesten alle studenten een soort vliegbeweging maken met de armen, en vervolgens een aantal keren in hun handen klappen. Hillarisch om een halfvolle aula twintigplussers zo slaafs de belachelijke orders van de docente te zien opvolgen! Ook moesten de studenten op een bepaald moment een liedje zingen omdat ze niet meer aan het opletten waren. "If you're happy and you know it clap your hands..." Je zou voor minder in een deuk liggen van het lachen...

Hopelijk morgen opnieuw zoveel nieuwe bizarre en grappige indrukken.

TATA

PS: "Tata" is hier geen kinderlijke manier van afscheid nemen, maar is gewoon het Malayalam voor "tot ziens".