Gisterenochtend zijn Maaike en ik om 6.30 opgestaan om naar de mis te gaan met de vader van Jacob. We moesten dit doen in het kader van het vak RZL. Het was eigenlijk wel eens interessant om te zien welke volksdevotie hier nog heerst. De dames moesten bij het binnengaan van de kerk hun sjaal over hun hoofd wikkelen en iedereen zat blootvoets in de kerk. We moesten de hele tijd knielen op ouderwetse kerkbanken. De gezangen in het Malayalam klonken ongeveer even klagerig als de gezangen die hier dagelijks weerklinken uit de minaretten van de plaatelijke moskee. Ook de ongelooflijke overgave waarmee de mensen baden was voor Maaike en ik een echte eye-opener.
Wil iemand eens uitleggen wat de verschillen zijn tussen dit soort van Christendom, en de Islam die sommigen in Belgie liever arm dan rijk zouden zijn?
Gisteren werd ons geduld nogmaals op de proef gesteld. We bezochten een project van Rajagiri Outreach. Om 8.00 moesten we vertrekken om met de Bus naar Ernakulam te gaan. Om 9.00 moesten we nog een uurtje bussen tot we uit de stad waren. Daarna hebben we nog een boot genomen tot onze eindbestemming: een Indisch plattelandsdorpje waar Outreach een opvangcentrum heeft opgestart voor arme bejaarde vrouwen.
De meeste bejaarde vrouwen die er gaan zijn weduwen. Ze kunnen twee keer in een week een maaltijd ophalen in het opvangcentrum. Wij probeerden hen een beetje te entertainen met eenvoudige spelletjes, maar de medewerking liet nogal te wensen over. Het is dan ook moeilijk om te communiceren met mensen die een taal spreken die je zelf niet machtig bent.
Salina, een sociale werkster van Outreach was met ons mee. Eigenlijk was haar taak om voor tolk te spelen, zodat de interactie met de oudjes toch iets vlotter zou verlopen. In de plaats daarvan heeft ze de hele dag geklaagd en gezeurd. We werden er zelf bijna gek van. Het was zo danig erg dat we het op de duur grappig begonnen te vinden. Ze leek wel doodziek/stervende, maar toen we haar vroegen wat er aan de hand was, zei ze gewoon dat ze "tired and bored" was...
Na het bezoek aan het bejaardenopvangcentrum hebben we ook een kinderdagverblijf bezocht. Die kleine mannen vonden het klaarblijkelijk fantastisch dat er plots drie blanken in hun speelkamer stonden. Verstaanbaar dat ze ons daar niet hadden verwacht, want veel blanken hebben we niet gezien op het platteland. De pret van de kleintjes was gauw uit, toen er eentje die net iets TE enthousiast was, een mep kreeg van de stok van de verzorgster.
Na de lunch hebben we nog een plattelandschooltje bezocht. Het was de moeite waard, maar we moesten anderhalf uur wachten op een boot om naar het eiland te kunnen varen waar het schooltje was. Gevolg: een nog meer klagende Salina. Toen we in het schooltje waren was het wel eens ontnuchterend om te zien met hoe weinig de leerkrachten het daar moeten doen. Overduidelijk dat de stadsscholen, waar wij vooral les hebben gegeven, toch over veel meer middelen beschikken dan de scholen op het platteland. Armoede troef! Dat geldt overigens voor het gros van de plattelandsbevolking.
Op de terugweg naar huis moesten we tot overmaat van ramp (voor Salina dan toch) nog eens een uur wachten op een overzetboot. Om het gejank van de sociaal werkster te vergeten hebben we onszelf bij aankomst in Ernakulam getrakteerd op een koffie. We hadden het verdiend na al dat wachten.
De groeten
vrijdag 27 februari 2009
woensdag 25 februari 2009
Geduld op de proef gesteld
Gisteren zijn we naar een weeshuis geweest. Na ons bezoek aan SOS children's village wilden we ook eens een "echt" weeshuis zien. We hadden de indruk dat men ons hier naar SOS children's village had gestuurd om ons het mooiste weeshuis uit de streek te tonen. Dat weeshuis is echt prachtig en de kinderen leven er in een soort gezinnen. In feite komen ze er niets tekort (op materieel gebied dan toch niet). We beseften na dat bezoek dat we ons nog geen beeld konden vormen van het gemiddelde Indische weeshuis. Daarom vroegen we aan Biju of we er nog een mochten bezoeken.
We konden een bezoek brengen aan een kleinschalig weeshuisje in Kalamassery, op wandelafstand van de campus. De negen kinderen in het weeshuis worden er onderhouden door 3 nonnetjes. Er heerste een erg huiselijke sfeer, maar het viel toch op dat de financiele steun die dergelijke kleine weeshuisjes krijgen niet te vergelijken is met projecten als bijvoorbeeld SOS children's village.
Alle kinderen waren jonger dan 5 jaar, wat deels mede oorzaak was voor het "jankconcert" dat we kregen bij onze aankomst in het weeshuis. Een blanke ziet er blijkbaar angstaanjagender uit dan wij vermoeden in Belgeland...
Er verblijven een vijftal piepkleine baby's en nog een aantal peuters. Het duurde dan ook niet lang voor de dames wegsmolten voor de weesjes. Gelukkig ben ik toch nog buitengeraakt zonder zo'n kleine, hoewel het toch niet veel gescheeld heeft... :p
In de namiddag heb ik een beetje gewerkt aan mijn lesvoorbereidingen en heb ik een babbel gehad met Biju. We hadden het ondermeer over geld verdienen in het buitenland. Voor Biju is het een droom om Belgie te komen werken. Ik had de indruk dat hij probeerde om iets los te peuteren... Begrijpelijk, want hij wordt dagelijks geconfronteerd met (in zijn ogen) steenrijke buitenlandse studenten. Hij moet een maand hard werken voor een bedrag van 12500 Roepies (ongeveer 200 Euro), terwijl wij dit weekend met 4 een houseboat huurden van 9000 Roepies. Dergelijke activiteiten zijn voor hardwerkende locals onbetaalbaar, terwijl buitenlandse studentjes zonder verpinken zo'n bedrag kunnen neertellen.
Vanochtend werden we verwacht in de kantoren van Outreach. Outreach is een overkoepelende organisatie van ngo's. We ontmoetten kort een aantal personeelsleden en kaderleden, maar het onthaal was heel wat minder hartelijk dan de afgelopen weken in de scholen. Ook kregen we uitleg bij de verschillende activiteiten van Outreach. De uitleg werd gegeven door de Indier van wie we op zijn huwelijk waren geweest een paar weken geleden... Vriendelijke gast!
In Outreach is het ook mogelijk om kinderen te sponseren die uit trieste thuissituaties komen, zodat ze de mogelijkheid krijgen om naar school te gaan. Door een kind te sponseren valt er ook een groot deel financiele last weg voor de ouders, wat eigenlijk de hele levenssituatie van het kind verbetert. Dit is dus een beetje vergelijkbaar met het bekende Foster Parents Pland. Net voor de lunch hadden we gevraagd of we alledrie een kindje kunnen sponseren. We werden meteen in contact gebracht met de persoon die verantwoordelijk is voor die sponseringen. De administratie rond de sponsering zou geregeld worden na de lunch. Om twee uur werden we terug verwacht in Outreach...
Om 15.00 zaten we al een uur te wachten op diegene die ons verder zou helpen voor de sponsering. Toen ik even ging informeren bleek dat hij ons toch een heel, heel, heel klein beetje vergeten was. TOF! Om kwart voor 4 kregen we dan eindelijk de rest van de uitleg. In twintig minuutjes bleek het dan al afgelopen te zijn. We hadden gehoopt op een verdere rondleiding in Outreach, maar niemand had er tijd voor ons. Een koude douche na de hartelijke ontvangst van vorige weken.
Gelukkig kunnen we morgen externe projecten gaan bezoeken. De dame die ons morgen zal rondleiden is erg vriendelijk, maar niet echt vlot in het Engels. We gaan naar een eiland dichtbij Ernakulam, waar een aantal instellingen zijn waar bejaarde mensen worden verzorgd. In Belgie zijn dergelijke diensten vanzelfsprekend, maar hier is het tamelijk vernieuwend. De projecten die wij zullen bezoeken zijn bijna allemaal opgestart na 1995. Het ziet er allemaal erg interessant uit.
Ze hebben ons gevraagd of we een activiteit willen voorbereiden voor de oudjes. Bestaat er een betere activiteit dan EEN BINGOAVOND??? Hopelijk snappen ze er iets van, want de oudere generatie begrijpt over het algemeen geen Engels. Hopelijk kunnen we ons duidelijk maken in ons beste Malayalam.
Tot de volgende
We konden een bezoek brengen aan een kleinschalig weeshuisje in Kalamassery, op wandelafstand van de campus. De negen kinderen in het weeshuis worden er onderhouden door 3 nonnetjes. Er heerste een erg huiselijke sfeer, maar het viel toch op dat de financiele steun die dergelijke kleine weeshuisjes krijgen niet te vergelijken is met projecten als bijvoorbeeld SOS children's village.
Alle kinderen waren jonger dan 5 jaar, wat deels mede oorzaak was voor het "jankconcert" dat we kregen bij onze aankomst in het weeshuis. Een blanke ziet er blijkbaar angstaanjagender uit dan wij vermoeden in Belgeland...
Er verblijven een vijftal piepkleine baby's en nog een aantal peuters. Het duurde dan ook niet lang voor de dames wegsmolten voor de weesjes. Gelukkig ben ik toch nog buitengeraakt zonder zo'n kleine, hoewel het toch niet veel gescheeld heeft... :p
In de namiddag heb ik een beetje gewerkt aan mijn lesvoorbereidingen en heb ik een babbel gehad met Biju. We hadden het ondermeer over geld verdienen in het buitenland. Voor Biju is het een droom om Belgie te komen werken. Ik had de indruk dat hij probeerde om iets los te peuteren... Begrijpelijk, want hij wordt dagelijks geconfronteerd met (in zijn ogen) steenrijke buitenlandse studenten. Hij moet een maand hard werken voor een bedrag van 12500 Roepies (ongeveer 200 Euro), terwijl wij dit weekend met 4 een houseboat huurden van 9000 Roepies. Dergelijke activiteiten zijn voor hardwerkende locals onbetaalbaar, terwijl buitenlandse studentjes zonder verpinken zo'n bedrag kunnen neertellen.Vanochtend werden we verwacht in de kantoren van Outreach. Outreach is een overkoepelende organisatie van ngo's. We ontmoetten kort een aantal personeelsleden en kaderleden, maar het onthaal was heel wat minder hartelijk dan de afgelopen weken in de scholen. Ook kregen we uitleg bij de verschillende activiteiten van Outreach. De uitleg werd gegeven door de Indier van wie we op zijn huwelijk waren geweest een paar weken geleden... Vriendelijke gast!
In Outreach is het ook mogelijk om kinderen te sponseren die uit trieste thuissituaties komen, zodat ze de mogelijkheid krijgen om naar school te gaan. Door een kind te sponseren valt er ook een groot deel financiele last weg voor de ouders, wat eigenlijk de hele levenssituatie van het kind verbetert. Dit is dus een beetje vergelijkbaar met het bekende Foster Parents Pland. Net voor de lunch hadden we gevraagd of we alledrie een kindje kunnen sponseren. We werden meteen in contact gebracht met de persoon die verantwoordelijk is voor die sponseringen. De administratie rond de sponsering zou geregeld worden na de lunch. Om twee uur werden we terug verwacht in Outreach...
Om 15.00 zaten we al een uur te wachten op diegene die ons verder zou helpen voor de sponsering. Toen ik even ging informeren bleek dat hij ons toch een heel, heel, heel klein beetje vergeten was. TOF! Om kwart voor 4 kregen we dan eindelijk de rest van de uitleg. In twintig minuutjes bleek het dan al afgelopen te zijn. We hadden gehoopt op een verdere rondleiding in Outreach, maar niemand had er tijd voor ons. Een koude douche na de hartelijke ontvangst van vorige weken.
Gelukkig kunnen we morgen externe projecten gaan bezoeken. De dame die ons morgen zal rondleiden is erg vriendelijk, maar niet echt vlot in het Engels. We gaan naar een eiland dichtbij Ernakulam, waar een aantal instellingen zijn waar bejaarde mensen worden verzorgd. In Belgie zijn dergelijke diensten vanzelfsprekend, maar hier is het tamelijk vernieuwend. De projecten die wij zullen bezoeken zijn bijna allemaal opgestart na 1995. Het ziet er allemaal erg interessant uit.
Ze hebben ons gevraagd of we een activiteit willen voorbereiden voor de oudjes. Bestaat er een betere activiteit dan EEN BINGOAVOND??? Hopelijk snappen ze er iets van, want de oudere generatie begrijpt over het algemeen geen Engels. Hopelijk kunnen we ons duidelijk maken in ons beste Malayalam.
Tot de volgende
maandag 23 februari 2009
Backwaters!
Zaterdag hadden we niks te doen. Voor het eerst in vier weken konden we eens uitslapen. Ik heb er wel van genoten want ik had de hele week vroeg moeten opstaan voor de yogalessen.
Ook hadden we zaterdag tijd om een beetje voor school te werken. Ik zal ook stilaan beginnen met het voorbereiden van mijn lessen voor de Belgische stage, want in de Indische hitte zouden we bijna vergeten dat ook die stage nadert. Tim en ik hebben ook onze was gedaan en eens onze kamers opgeruimd. Jammer genoeg ligt mijn kamer nu al weer overhoop...
Zaterdagnamiddag zijn we naar Ernakulam geweest om foto’s te laten ontwikkelen. We willen iedereen die we goed kennen of die ons veel heeft geholpen een cadeautje geven voor we vertrekken. Iets persoonlijks, dat goedkoop is. In Ernakulam is er een fotowinkel waar men digitale foto’s afdrukt en dat lamineert op een kadertje. Het kadertje met foto en al kostte 60 Roepies, gelijk aan minder dan een Euro. We hebben er dan maar meteen 12 gevraagd.
Zondagochtend moesten we om 5.30 opstaan. Om 6.00 stonden we al te wachten op een bus richting Ernakulam. Daar hebben we een trein genomen naar Alapuzha, dat bekend staat omwille van de uitgestrekte backwaters.
Biju had voor ons een houseboat geboekt. Dit is vergelijkbaar met een drijvende hotelkamer, met prachtig terras. "A room with a view", zou ik zo zeggen. De boot voer uit omstreeks 11.30. De uitzichten waren werkelijk adembenemend, maar eerlijk gezegd had ik meer “wildlife” verwacht.
De houseboats zijn een erg populaire toeristische trekpleister in Kerala. De backwaters zijn, zoals het woord zelf verklaart, waterstromen die achter de stad liggen. Meestal zijn er backwaters op plaatsen waar een aantal rivieren samenkomen en in de zee uitmonden. Het is dus een soort verzameling van lagunes en meren. De backwaters kennen een unieke natuur. Het is er echt prachtig, maar jammer genoeg ook erg toeristisch uitgebaat. (Te)veel houseboats varen rond op de rivieren, waardoor het “back-to-basics-gevoel” toch een beetje verloren gaat. Toch was het een prachtige ervaring om een hele dag op het water te leven in een dergelijke omgeving. Op voorhand hadden we ons laten vertellen dat er veel dieren rond het water leven, maar buiten mensen die rond het water leven, hebben we niet veel beweging gezien. Toch zorgde de beweging van de mensen voor veel vertier. Het leek op sommige momenten wel een filmdecor waarin we ronddobberden. Vrouwen waren kleren aan het wassen in de rivier, terwijl manlief zat te vissen en de kinderen zich aan het wassen waren. Als dat niet idyllisch is...
We werden de hele tijd gediend als hondjes met vlooien! Toch waren we vanmorgen om 9.00, bij aankomst in de haven blij dat we weer eens begane grond onder de voeten hadden.
Vanmiddag aten we in Ernakulam en vannamiddag hebben we de rest van onze week georganiseerd. Morgen bezoeken we een weeshuis. Uit met de rust van de backwaters dus!
De groeten
Ook hadden we zaterdag tijd om een beetje voor school te werken. Ik zal ook stilaan beginnen met het voorbereiden van mijn lessen voor de Belgische stage, want in de Indische hitte zouden we bijna vergeten dat ook die stage nadert. Tim en ik hebben ook onze was gedaan en eens onze kamers opgeruimd. Jammer genoeg ligt mijn kamer nu al weer overhoop...
Zaterdagnamiddag zijn we naar Ernakulam geweest om foto’s te laten ontwikkelen. We willen iedereen die we goed kennen of die ons veel heeft geholpen een cadeautje geven voor we vertrekken. Iets persoonlijks, dat goedkoop is. In Ernakulam is er een fotowinkel waar men digitale foto’s afdrukt en dat lamineert op een kadertje. Het kadertje met foto en al kostte 60 Roepies, gelijk aan minder dan een Euro. We hebben er dan maar meteen 12 gevraagd.
Zondagochtend moesten we om 5.30 opstaan. Om 6.00 stonden we al te wachten op een bus richting Ernakulam. Daar hebben we een trein genomen naar Alapuzha, dat bekend staat omwille van de uitgestrekte backwaters.
Biju had voor ons een houseboat geboekt. Dit is vergelijkbaar met een drijvende hotelkamer, met prachtig terras. "A room with a view", zou ik zo zeggen. De boot voer uit omstreeks 11.30. De uitzichten waren werkelijk adembenemend, maar eerlijk gezegd had ik meer “wildlife” verwacht.
De houseboats zijn een erg populaire toeristische trekpleister in Kerala. De backwaters zijn, zoals het woord zelf verklaart, waterstromen die achter de stad liggen. Meestal zijn er backwaters op plaatsen waar een aantal rivieren samenkomen en in de zee uitmonden. Het is dus een soort verzameling van lagunes en meren. De backwaters kennen een unieke natuur. Het is er echt prachtig, maar jammer genoeg ook erg toeristisch uitgebaat. (Te)veel houseboats varen rond op de rivieren, waardoor het “back-to-basics-gevoel” toch een beetje verloren gaat. Toch was het een prachtige ervaring om een hele dag op het water te leven in een dergelijke omgeving. Op voorhand hadden we ons laten vertellen dat er veel dieren rond het water leven, maar buiten mensen die rond het water leven, hebben we niet veel beweging gezien. Toch zorgde de beweging van de mensen voor veel vertier. Het leek op sommige momenten wel een filmdecor waarin we ronddobberden. Vrouwen waren kleren aan het wassen in de rivier, terwijl manlief zat te vissen en de kinderen zich aan het wassen waren. Als dat niet idyllisch is...
We werden de hele tijd gediend als hondjes met vlooien! Toch waren we vanmorgen om 9.00, bij aankomst in de haven blij dat we weer eens begane grond onder de voeten hadden.
Vanmiddag aten we in Ernakulam en vannamiddag hebben we de rest van onze week georganiseerd. Morgen bezoeken we een weeshuis. Uit met de rust van de backwaters dus!
De groeten
vrijdag 20 februari 2009
Einde van de werkweek
Er staat weer een lang weekend voor de deur. Echte vakantieperiodes kennen de werkende Indiers niet. Dat gemis compenseren ze ruimschoots met de overvloed aan vakantiedagen. Voor iedere naamdag van een heilige die ook maar iets te betekenen heeft, mogen die kadetten hier een dag thuisblijven. Het spreekt voor zich dat wij daar niet rouwig om zijn. Zondag en maandag gaan we met een houseboat de backwater bevaren. De woorden Kerala, toerisme en houseboat worden vaak in een adem uitgesproken. Het belooft dus een onvergetelijke ervaring te worden. Morgen, zaterdag, hebben we tijd om wat schoolwerk te doen. Ik zal ook mijn kleren wassen en mijn kamer eens uitmesten. Ondertussen heb ik al ondervonden dat een kamertje van 6 vierkante meter er nogal vlug gaat uitzien als een koeienstal...
We zagen eerlijk gezegd veel lessen die vrij slecht waren. Het is ook eens leerzaam om te zien hoe het niet moet. De studenten hebben dan ook nog veel te leren, want de lessen die wij observeerden waren bij de meesten de eerste echte lessen die ze volledig zelf moesten geven. Het beoordelen van de lessen gebeurde door de klasgroep. Zeker bij de eerste lessen die iemand geeft is dit niet de ideale evaluatiemethode, want ze spaarden elkaar nogal. Alle beoordelingen waren dus goed... Tot de Belgen zich moeiden. Nu en dan konden we het toch niet laten om wat tips te geven. Ik woonde bijvoorbeeld een paar economielessen bij waarin theorieen werden uiteengezet zonder ook maar een praktisch voorbeeld. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we daar in onze eigen stage niet zouden moeten mee afkomen. Ook Tim, de aardrijkskundige onder ons, kreeg even de kriebels toen bij vaststelde dat aardrijkskundestudenten moesten overleggen met elkaar om een windroos te tekenen.
Deze week is rustig en goed verlopen. Ik moest wel iedere ochtend vroeg uit de veren. Om 6.30 deze ochtend lag ik al yoga-oefeningen te doen op mijn matje. Omdat yoga een belangrijk onderdeel vormt van de Indische/Hindoeistische cultuur vonden we het belangrijk om er kennis mee te maken. Blijkbaar moet yoga beoefend worden tijdens zonsopgang of zonsondergang. Daar de meisjes sowieso al niet veel aan hun avonden hebben omdat ze zo vroeg binnen moeten zijn in de hostel, hadden ze het liever in de ochtend gedaan. Volgs zoals we zijn, hebben Tim en ik er dan maar mee ingestemd om de lessen in de ochten de nemen. Ondertussen ben ik wel de enige mannelijke overblijver, buiten de Duitser Felix gerekend dan.
Eerlijk gezegd vallen de yogalessen een beetje tegen. Ik had er meer van verwacht. We moeten vooral veel rekoefeningen doen. Overigens val ik bijna iedere dag in slaap tijdens de relaxatieoefeningen op het einde van de les. Gelukkig kan ook onze lerares daar om lachen.
Ook weer deze week moesten we naar het St. Joseph college. Hoe langer ik er was, hoe meer ik me er amuseerde. Zo is het trouwens voor mijn hele verblijf in India. We leerden de meisjes uit het vrouwencollege wat beter kennen en het formele gedoe van de eerste dagen in St. Josephs viel helemaal weg. Het is pas tijdens informele conversaties en persoonlijke gesprekken dat je echt een cultuur leert kennen.
Zo sprak ik deze week tegen een jongedame van 24 jaar oud. We hadden het over het uithuwelijken dat hier nog steeds gebruikelijk is. Ik vroeg haar of ze het niet erg vindt dat ze zelf geen partner kan kiezen. Ze leek het eigenlijk best wel gemakkelijk te vinden. Het kwam er bijna op neer dat ze zich dan tenminste niet moest opstellen als een hoer om zelf een man te vinden???!!! Toen ik haar vroeg wat ze zou doen indien haar man haar zou slaan, wat hier in veel gezinnen ook dagelijkse koek is, kreeg ik als antwoord: ik zou stilletjes huilen en vooral niks laten merken aan mijn ouders en kinderen. Zou zou de buitenwereld denken dat ik een goed huwelijk heb. "A wife has to suffer for the happiness of her family" Ik denk dat ik het gevoel dat ik na dat gesprek had het best kan omschrijven als "cultuurshock".
De studentes van het college moesten de hele week lesgeven. Er gingen dus geen theoretische lessen door. Er was enkel microteaching. Dat houdt in dat studenten lesgeven aan hun eigen klas om zo hun vaardigheden als leerkracht te verbeteren.
We zagen eerlijk gezegd veel lessen die vrij slecht waren. Het is ook eens leerzaam om te zien hoe het niet moet. De studenten hebben dan ook nog veel te leren, want de lessen die wij observeerden waren bij de meesten de eerste echte lessen die ze volledig zelf moesten geven. Het beoordelen van de lessen gebeurde door de klasgroep. Zeker bij de eerste lessen die iemand geeft is dit niet de ideale evaluatiemethode, want ze spaarden elkaar nogal. Alle beoordelingen waren dus goed... Tot de Belgen zich moeiden. Nu en dan konden we het toch niet laten om wat tips te geven. Ik woonde bijvoorbeeld een paar economielessen bij waarin theorieen werden uiteengezet zonder ook maar een praktisch voorbeeld. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we daar in onze eigen stage niet zouden moeten mee afkomen. Ook Tim, de aardrijkskundige onder ons, kreeg even de kriebels toen bij vaststelde dat aardrijkskundestudenten moesten overleggen met elkaar om een windroos te tekenen.Ik wil hier ook niet te negatief over doen, want ze leken onze adviezen wel te apprecieren. Gelukkig zagen we ook een aantal goede lessen. De leraressen in opleiding konden dan ook probleemloos de positieve aspecten van die lessen aanduiden. Dat betekent toch dat ze er oog voor hebben en dat betekent al heel wat.
Vandaag was het onze laatste dag in het St. Joseph college. Er was een heuse ceremonie in de namiddag, met Indische dans. Enkele studentes zongen ook voor ons. Het is fantastisch dat we hier overal zo warm onthaald en uitgezwaaid worden. We hebben twee zalige weken gehad in het college en we vonden het dan ook jammer dat we volgende week andere taken zullen krijgen. Ik moet eerlijk bekennen dat het vertederend was om te zien dat de nonnetjes het oprecht jammer vonden dat we moesten gaan. Ook alle studentes wilden nog op de foto met ons (vooral met Tim in ik dan...)
Al die leraressen in opleiding zijn ouder dan mij. Ze vonden het dan ook tof om "chechi" genoemd te worden, wat zoveel is als het Malayalam voor "oudere zus". Hopelijk is de ervaring bij Outreach, het sociale werk voor volgende week, even positief als alle ervaringen van deze week.
Ik hoop dat ze bij Outreach beseffen dat ze goed hun best zullen moeten doen om die 200 Chechi’s te compenseren voor Tim en ik!!!
Tot de volgende blog...
dinsdag 17 februari 2009
Pracht in stilte
Donderdag en vrijdag waren gewone lesdagen. Zowel Maaike, Tim als ikzelf waren blij dat we eindelijk eens een beetje structuur in ons Indische leven hadden. De voorbije weken waren op z’n zachtst uitgedrukt “nogal turbulent” geweest. Op een of andere manier bracht de lesweek een bepaalde rust.
07.15: Opstaan
07.20: Toiletbezoek
07.30: Douchen
07.45: Tim uit bed rammelen
08.00: Ontbijt
08.30: Mails checken
09.00: Vertrekken naar Ernakulam
10.00: Aankomst in St.-Josephs college
10.05: Les volgen
12.00: Lunchtijd
13.00: Les volgen
16.00: Teatime
16.15: Inkopen doen
17.00: Vertrek naar Kalamassery
18.00: Was en plas op de campus
20.00: Avondeten
20.30: Niks doen :p
21.00: Limesoda drinken bij Pareed
22.00: Skype en bloggen
23.00: Bedtijd
Nooit gedacht dat ik dagdagelijkse sleur zou weten te apprecieren. Dit zou natuurlijk India niet zijn moest dit blijven duren. Vrijdagnamiddag vertrokken we voor een vijf uur durende reis met de bus richting Munnar. Munnar is een bergdorpje dat bekend is om de theeplantages in de regio errond. Biju had er een verblijf geregeld bij zijn broer. Die laatste is priester en woont in een karmelietenabdij hoog in de bergen. De abdij ligt in zo’n idilysche omgeving dat er religieuzen van over de hele wereld op retraite gaan. Echt fantastisch. Bekijk de foto’s en oordeel zelf.
Zaterdag trokken we met een jeep de bergen in. De natuurlijke pracht die we te zien kregen was werkelijk ongelooflijk. Stel je de Alpen voor, maar dan veel tropischer en desolater... Precies de Alpen, maar helemaal anders dus... :p
We zijn ook een tweetal uren offroad geweest. We kwamen slechts twee andere jeeps tegen, en verder van de rest hier en daar wat theeplukkers. De jeepende priesters brachten ons naar een bergtop vanwaar we apen konden zien slingeren in de bomen. Onbeschrijflijk.
Ook de sterrenhemel in Munnar is het vermelden waard. Vreemd dat mensen altijd filosofisch worden bij het zien van een heldere sterrenhemel. Tim heeft overigens een nieuw sterrenbeeld ontdekt: de driehoek. Je vindt er werkelijk duizenden als je goed kijkt...
Na twee nachten bij de paterkes was het al weer tijd om verder te trekken. Zondag hebben we opnieuw vijf uren “gebust” naar Thekkadi. Dat is een stadje dat vlakbij het Peryar Lake gelegen is. Daar hebben we een nachtje op hotel geslapen. Na de stilte van Munnar was de drukte van Thekkadi als een koude douche. Ik voelde me ’s avonds ook niet echt lekker. Vroeg in bed met een Dafalgan kan toch wonderen doen, want gisterenochten voelde ik me al stukken beter. Gelukkig maar, want het was weer een vermoeiende dag.
We zijn gisteren het wildpark rond Peryar ingetrokken. We moesten ontiegelijk vroeg opstaan om tegen 07.00 al op een boot te zitten op het meer. Opnieuw was hetgeen we te zien kregen ongelooflijk. Wilde olifanten, bizons, herten, otters, apen, everzwijnen... MACHTIG. Opnieuw: bekijk de foto’s!
Na de boottocht trokken we met een anderhalve meter grote Rambo de jungle in. Het verhaal van Jungle Book speelt zich af in de wouden van Zuid-India, en daar hebben wij in rondgelopen... De wandeling duurde drie uren, en ik moet toegeven dat dat lang genoeg was. Bergtochten bij deze temperaturen zijn niet te onderschatten. De inspanning was echter wel de moeite waard, want wat we te zien kregen was wederom MACHTIG. Op een bepaald moment mochten we niet meer praten van onze privegids. Dat was om het risico te beperken dat tijgers of wilde olifanten ons zouden horen. Jawaddedadde...
Jammer genoeg kregen we geen tijgers of olifanten te zien, wel een bizon die “een boomke aan het omleggen was”. Please do not disturb! Onze Rambo toonde ons wel verse olifantenstront en bomen waarvan de boomschors afgekrabd was door tijgers.
Gisterenavond kwamen we om 23.00 weer aan op de campus. Na het wilde weekend kon de rust terugkeren. Vandaag was weer een gewone lesdag. Zo voor de rest van de week. Wel moeten we vanaf nu dagelijks om 06.00 opstaan om yogalessen te volgen. Benieuwd wat dat zal geven.
Indische groeten!
07.15: Opstaan
07.20: Toiletbezoek
07.30: Douchen
07.45: Tim uit bed rammelen
08.00: Ontbijt
08.30: Mails checken
09.00: Vertrekken naar Ernakulam
10.00: Aankomst in St.-Josephs college
10.05: Les volgen
12.00: Lunchtijd
13.00: Les volgen
16.00: Teatime
16.15: Inkopen doen
17.00: Vertrek naar Kalamassery
18.00: Was en plas op de campus
20.00: Avondeten
20.30: Niks doen :p
21.00: Limesoda drinken bij Pareed
22.00: Skype en bloggen
23.00: Bedtijd
Nooit gedacht dat ik dagdagelijkse sleur zou weten te apprecieren. Dit zou natuurlijk India niet zijn moest dit blijven duren. Vrijdagnamiddag vertrokken we voor een vijf uur durende reis met de bus richting Munnar. Munnar is een bergdorpje dat bekend is om de theeplantages in de regio errond. Biju had er een verblijf geregeld bij zijn broer. Die laatste is priester en woont in een karmelietenabdij hoog in de bergen. De abdij ligt in zo’n idilysche omgeving dat er religieuzen van over de hele wereld op retraite gaan. Echt fantastisch. Bekijk de foto’s en oordeel zelf.
Zaterdag trokken we met een jeep de bergen in. De natuurlijke pracht die we te zien kregen was werkelijk ongelooflijk. Stel je de Alpen voor, maar dan veel tropischer en desolater... Precies de Alpen, maar helemaal anders dus... :p
We zijn ook een tweetal uren offroad geweest. We kwamen slechts twee andere jeeps tegen, en verder van de rest hier en daar wat theeplukkers. De jeepende priesters brachten ons naar een bergtop vanwaar we apen konden zien slingeren in de bomen. Onbeschrijflijk.
Ook de sterrenhemel in Munnar is het vermelden waard. Vreemd dat mensen altijd filosofisch worden bij het zien van een heldere sterrenhemel. Tim heeft overigens een nieuw sterrenbeeld ontdekt: de driehoek. Je vindt er werkelijk duizenden als je goed kijkt...
Na twee nachten bij de paterkes was het al weer tijd om verder te trekken. Zondag hebben we opnieuw vijf uren “gebust” naar Thekkadi. Dat is een stadje dat vlakbij het Peryar Lake gelegen is. Daar hebben we een nachtje op hotel geslapen. Na de stilte van Munnar was de drukte van Thekkadi als een koude douche. Ik voelde me ’s avonds ook niet echt lekker. Vroeg in bed met een Dafalgan kan toch wonderen doen, want gisterenochten voelde ik me al stukken beter. Gelukkig maar, want het was weer een vermoeiende dag.
We zijn gisteren het wildpark rond Peryar ingetrokken. We moesten ontiegelijk vroeg opstaan om tegen 07.00 al op een boot te zitten op het meer. Opnieuw was hetgeen we te zien kregen ongelooflijk. Wilde olifanten, bizons, herten, otters, apen, everzwijnen... MACHTIG. Opnieuw: bekijk de foto’s!
Na de boottocht trokken we met een anderhalve meter grote Rambo de jungle in. Het verhaal van Jungle Book speelt zich af in de wouden van Zuid-India, en daar hebben wij in rondgelopen... De wandeling duurde drie uren, en ik moet toegeven dat dat lang genoeg was. Bergtochten bij deze temperaturen zijn niet te onderschatten. De inspanning was echter wel de moeite waard, want wat we te zien kregen was wederom MACHTIG. Op een bepaald moment mochten we niet meer praten van onze privegids. Dat was om het risico te beperken dat tijgers of wilde olifanten ons zouden horen. Jawaddedadde...
Jammer genoeg kregen we geen tijgers of olifanten te zien, wel een bizon die “een boomke aan het omleggen was”. Please do not disturb! Onze Rambo toonde ons wel verse olifantenstront en bomen waarvan de boomschors afgekrabd was door tijgers.
Gisterenavond kwamen we om 23.00 weer aan op de campus. Na het wilde weekend kon de rust terugkeren. Vandaag was weer een gewone lesdag. Zo voor de rest van de week. Wel moeten we vanaf nu dagelijks om 06.00 opstaan om yogalessen te volgen. Benieuwd wat dat zal geven.
Indische groeten!
woensdag 11 februari 2009
patatjes bij de nonnekes
Gisteren moesten we opnieuw naar het Saint-Josephs college of teacher education. Het was een gewone lesdag. Om 10 uur werden we hartelijk verwelkomd met thee. Die thee werd gezet door de “tea supplier”. Dat is een vrouw die de hele dag moet wachten bij de koffie- en theeautomaat tot er iemand om een kopje komt. Boeiende job! Precies alsof de mensen zelf die automaat niet kunnen bedienen. Soms heb ik de indruk dat ze hier gewoon jobs uitvinden om die meer dan een miljard Indiers aan de slag te krijgen.
We woonden een aantal lessen bij, die toch van een beduidend lager niveau zijn dan onze lessen in het hoger onderwijs. De studenten kunnen hier pas een lerarenopleiding aanvatten nadat ze een andere hogere studie (vaak universitaire opleiding) hebben afgewerk. Als je ziet hoe de lessen in de lerarenopleiding hier verlopen, dan stel ik me ook vragen bij de universitaire opleidingen hier in India. Het valt dan ook op dat iedere student waarvan de ouders het zich kunnen permiteren, aan een universitaire opleiding begint. Studenten die niet slagen zijn we hier nog niet tegengekomen...
’s Middags kregen we opnieuw lekker eten. We hadden maandag van onze tong laten rollen dat we in Belgie meestal aardappelen eten. Gevolg: de nonnekes hadden patatjes klaargemaakt, speciaal voor ons. Ik moet eerlijk bekennen dat hun gebakken aardappelen fantastisch smaakten na vier weken zonder een gewone Belgische patat! Het enige mindere punt van de maaltijden is dat er rond onze tafel constant twee nonnetjes in ons bord staan te kijken. Om de halve minuut krijgen we de vraag of we echt niks tekort hebben. “Bit more rice? Some water? Good potatoes?...” Grenzeloze gastvrijheid heet zoiets.
In de namiddag was er een les weggevallen omdat alle docenten van de school een spoedvergadering hadden. In dat uurtje werden de Belgische gasten natuurlijk ingeschakeld om alle studentes te annimeren. Wederom moesten we vooraan op een podium zitten. De volle zaal kon dan willekeurige vragen op ons afvuren. Sommige studentes durven ons gewoonweg niet aan te spreken omdat we “de belangrijke buitenlandse gasten” zijn. Soms vind ik het gênant om als "zo belangrijk" te worden beschouwd omdat ik een ander kleurtje heb. Ik denk dat het Belgische, gewone leven ontnuchterend zal zijn. De mensen zullen me niet meer aanspreken op straat en ik zal opnieuw zelf mijn eten moeten inscheppen. Hoewel, Daan kan dat ook goed... :p
Deze morgen observeerden we opnieuw een paar lessen. In een les sociale wetenschappen hadden de studentes een quiz georganiseerd bij wijze van didactische oefening. Toen Tim en ik plots een vraag correct konden beantwoorden mochten we totaal onverwacht deelnemen aan de quiz. Natuurlijk konden de studentes (en tante nonneke vooraan de klas) dat wel apprecieren. Tot onze grote verbazing slaagden we er dan ook nog in om de tweede plaats te behalen in de quiz, waardoor we een plastieken roosje als prijs wonnen. Te bedenken dat er heel wat typisch Indische vragen in de quiz zaten, vind ik een tweede plaats nog niet zo slecht...
Na het heerlijke middagmaal moesten we nog maar eens het podium beklimmen om een presentatie te geven over de Europese cultuur. We hebben de powerpoint die we vorige week gemaakt hadden voor de primary school opnieuw gebruikt. Het spreekt voor zich dat we die wat hebben aangepast aan het niveau.
Ik amuseer me eigenlijk wel best op die school. Hopelijk hebben we morgen weer evenveel fun als vandaag.
Tot later!
PS: Voor hen die vol ongeduld wachten op een nieuwe lading foto’s: ZE STAAN ONLINE!
We woonden een aantal lessen bij, die toch van een beduidend lager niveau zijn dan onze lessen in het hoger onderwijs. De studenten kunnen hier pas een lerarenopleiding aanvatten nadat ze een andere hogere studie (vaak universitaire opleiding) hebben afgewerk. Als je ziet hoe de lessen in de lerarenopleiding hier verlopen, dan stel ik me ook vragen bij de universitaire opleidingen hier in India. Het valt dan ook op dat iedere student waarvan de ouders het zich kunnen permiteren, aan een universitaire opleiding begint. Studenten die niet slagen zijn we hier nog niet tegengekomen...
’s Middags kregen we opnieuw lekker eten. We hadden maandag van onze tong laten rollen dat we in Belgie meestal aardappelen eten. Gevolg: de nonnekes hadden patatjes klaargemaakt, speciaal voor ons. Ik moet eerlijk bekennen dat hun gebakken aardappelen fantastisch smaakten na vier weken zonder een gewone Belgische patat! Het enige mindere punt van de maaltijden is dat er rond onze tafel constant twee nonnetjes in ons bord staan te kijken. Om de halve minuut krijgen we de vraag of we echt niks tekort hebben. “Bit more rice? Some water? Good potatoes?...” Grenzeloze gastvrijheid heet zoiets.
In de namiddag was er een les weggevallen omdat alle docenten van de school een spoedvergadering hadden. In dat uurtje werden de Belgische gasten natuurlijk ingeschakeld om alle studentes te annimeren. Wederom moesten we vooraan op een podium zitten. De volle zaal kon dan willekeurige vragen op ons afvuren. Sommige studentes durven ons gewoonweg niet aan te spreken omdat we “de belangrijke buitenlandse gasten” zijn. Soms vind ik het gênant om als "zo belangrijk" te worden beschouwd omdat ik een ander kleurtje heb. Ik denk dat het Belgische, gewone leven ontnuchterend zal zijn. De mensen zullen me niet meer aanspreken op straat en ik zal opnieuw zelf mijn eten moeten inscheppen. Hoewel, Daan kan dat ook goed... :p
Deze morgen observeerden we opnieuw een paar lessen. In een les sociale wetenschappen hadden de studentes een quiz georganiseerd bij wijze van didactische oefening. Toen Tim en ik plots een vraag correct konden beantwoorden mochten we totaal onverwacht deelnemen aan de quiz. Natuurlijk konden de studentes (en tante nonneke vooraan de klas) dat wel apprecieren. Tot onze grote verbazing slaagden we er dan ook nog in om de tweede plaats te behalen in de quiz, waardoor we een plastieken roosje als prijs wonnen. Te bedenken dat er heel wat typisch Indische vragen in de quiz zaten, vind ik een tweede plaats nog niet zo slecht...Na het heerlijke middagmaal moesten we nog maar eens het podium beklimmen om een presentatie te geven over de Europese cultuur. We hebben de powerpoint die we vorige week gemaakt hadden voor de primary school opnieuw gebruikt. Het spreekt voor zich dat we die wat hebben aangepast aan het niveau.
Ik amuseer me eigenlijk wel best op die school. Hopelijk hebben we morgen weer evenveel fun als vandaag.Tot later!
PS: Voor hen die vol ongeduld wachten op een nieuwe lading foto’s: ZE STAAN ONLINE!
maandag 9 februari 2009
Applaus voor de eregasten
Namaskaram
We zijn naar een ayurvedische massage geweest. Het hele Oosten, dus ook India, staat bekend om de alternatieve geneeskunde. Gisterenochtend hebben we dat ten volle ondervonden. Biju had ons het adres gegeven van een soort kliniek waar men ayurvedische massages doet. Het "hospital" zoals het hier heet, zag er in feite meer uit als een wellnesscentrum.
Na een busrit naar de kliniek, werden we even kort onderzocht. Onze bloeddruk werd gemeten en er werd ons gevraagd of we geen klachten hadden. Vervolgens moesten we elk apart mee met een van de doktoren. We moesten een soort uiterst debiel ogend broekje aantrekken dat er, na een paar liter olie te hebben geabsorbeerd, eerder uitzag als een string... Nuja, dat namen we er maar bij. De massage zelf was echt zalig. Bij mij startte de dokter met een hoofdmassage. Vervolgens kieperde hij veel te veel warme olie over mijn lijf en begon de lichaamsmassage. Letterlijk van kop tot teen, ja, inclusief voetmassage. In het midden van de kamer hing een touw aan het plafond. Daar kon de masseur zich aan vasthouden terwijl hij mij met zijn voeten masseerde. Na alle massages moest ik in een soort stoombad. Extreem zweten voor dummies als je't mij vraagt. Het was een zeer vreemde ervaring, maar achteraf had ik wel een gelukzalig gevoel.
Gisterenmiddag hebben we noodles gegeten op restaurant, voor de schappelijke prijs van 2 euro per persoon. Dat is vanzelfsprekend inclusief aperitief en dessert...
In de namiddag zijn Tim, Maaike en ik naar Cherai Beach geweest. Dat is een strand op anderhalf uur van Ernakulam. We hebben er dus, na de zware massage in de voormiddag, voor geopteerd om te relaxen in de namiddag. Ik kan nu overigens zeggen dat ik in de Indische Oceaan heb gezwommen! Het was echt leuk om het even een dag rustig aan te doen, na alle drukte en chaos van de laatste weken.
Vanmorgen werden we om 10.00 verwacht op het Saint-Josephs college for teacher education. Daar zullen we de hele week lessen volgen. Ons onthaal was alvast hartelijk. We kregen meteen een map en een balpen. Nadat we kennis hadden gemaakt met de directrice en een paar docenten moesten we naar de "conference hall". Daar zaten de 200 studenten van de school ons op te wachten voor het welkomstlied. Wat moet een mens daarop zeggen???... Daarna kregen we nog een roos bij wijze van welkomstgeschenk.
Deze middag kregen we een heerlijk en overigens gratis middagmaal aangeboden. Het enige wat nogal tegenviel in de school, was dat er ook lessen waren... Die waren -om het braafjes uit te drukken- nogal vreemd. De psychologieles werd gegeven door een non, die op uiterst didactisch verantwoorde wijze haar boek stond af te lezen. Daarna hadden we les van een prettig gestoorde dame die een soort agogische vaardigheden onderwees. Telkens als de aandacht in de klas dreigde te verslappen moesten alle studenten een soort vliegbeweging maken met de armen, en vervolgens een aantal keren in hun handen klappen. Hillarisch om een halfvolle aula twintigplussers zo slaafs de belachelijke orders van de docente te zien opvolgen! Ook moesten de studenten op een bepaald moment een liedje zingen omdat ze niet meer aan het opletten waren. "If you're happy and you know it clap your hands..." Je zou voor minder in een deuk liggen van het lachen...
Hopelijk morgen opnieuw zoveel nieuwe bizarre en grappige indrukken.
TATA
PS: "Tata" is hier geen kinderlijke manier van afscheid nemen, maar is gewoon het Malayalam voor "tot ziens".
We zijn naar een ayurvedische massage geweest. Het hele Oosten, dus ook India, staat bekend om de alternatieve geneeskunde. Gisterenochtend hebben we dat ten volle ondervonden. Biju had ons het adres gegeven van een soort kliniek waar men ayurvedische massages doet. Het "hospital" zoals het hier heet, zag er in feite meer uit als een wellnesscentrum.
Na een busrit naar de kliniek, werden we even kort onderzocht. Onze bloeddruk werd gemeten en er werd ons gevraagd of we geen klachten hadden. Vervolgens moesten we elk apart mee met een van de doktoren. We moesten een soort uiterst debiel ogend broekje aantrekken dat er, na een paar liter olie te hebben geabsorbeerd, eerder uitzag als een string... Nuja, dat namen we er maar bij. De massage zelf was echt zalig. Bij mij startte de dokter met een hoofdmassage. Vervolgens kieperde hij veel te veel warme olie over mijn lijf en begon de lichaamsmassage. Letterlijk van kop tot teen, ja, inclusief voetmassage. In het midden van de kamer hing een touw aan het plafond. Daar kon de masseur zich aan vasthouden terwijl hij mij met zijn voeten masseerde. Na alle massages moest ik in een soort stoombad. Extreem zweten voor dummies als je't mij vraagt. Het was een zeer vreemde ervaring, maar achteraf had ik wel een gelukzalig gevoel.
Gisterenmiddag hebben we noodles gegeten op restaurant, voor de schappelijke prijs van 2 euro per persoon. Dat is vanzelfsprekend inclusief aperitief en dessert...
In de namiddag zijn Tim, Maaike en ik naar Cherai Beach geweest. Dat is een strand op anderhalf uur van Ernakulam. We hebben er dus, na de zware massage in de voormiddag, voor geopteerd om te relaxen in de namiddag. Ik kan nu overigens zeggen dat ik in de Indische Oceaan heb gezwommen! Het was echt leuk om het even een dag rustig aan te doen, na alle drukte en chaos van de laatste weken.
Vanmorgen werden we om 10.00 verwacht op het Saint-Josephs college for teacher education. Daar zullen we de hele week lessen volgen. Ons onthaal was alvast hartelijk. We kregen meteen een map en een balpen. Nadat we kennis hadden gemaakt met de directrice en een paar docenten moesten we naar de "conference hall". Daar zaten de 200 studenten van de school ons op te wachten voor het welkomstlied. Wat moet een mens daarop zeggen???... Daarna kregen we nog een roos bij wijze van welkomstgeschenk.
Deze middag kregen we een heerlijk en overigens gratis middagmaal aangeboden. Het enige wat nogal tegenviel in de school, was dat er ook lessen waren... Die waren -om het braafjes uit te drukken- nogal vreemd. De psychologieles werd gegeven door een non, die op uiterst didactisch verantwoorde wijze haar boek stond af te lezen. Daarna hadden we les van een prettig gestoorde dame die een soort agogische vaardigheden onderwees. Telkens als de aandacht in de klas dreigde te verslappen moesten alle studenten een soort vliegbeweging maken met de armen, en vervolgens een aantal keren in hun handen klappen. Hillarisch om een halfvolle aula twintigplussers zo slaafs de belachelijke orders van de docente te zien opvolgen! Ook moesten de studenten op een bepaald moment een liedje zingen omdat ze niet meer aan het opletten waren. "If you're happy and you know it clap your hands..." Je zou voor minder in een deuk liggen van het lachen...
Hopelijk morgen opnieuw zoveel nieuwe bizarre en grappige indrukken.
TATA
PS: "Tata" is hier geen kinderlijke manier van afscheid nemen, maar is gewoon het Malayalam voor "tot ziens".
zaterdag 7 februari 2009
Het laatste feest...
Vanmorgen hebben we opnieuw een les Malayalam gehad. Hoe meer woorden ik leer, hoe meer ik er vergeet... Verschrikkelijk. Toch is het zalig om te zien hoe Indiërs reageren als die blanke kerel hen bedankt met "Nande". Ze waarderen het enorm als je moeite doet om hun plaatselijke taal te leren.
Na de les vanmorgen, rond 10 uur, waren we vrij tot vannamiddag 4 uur. In die tijd heb ik een beetje gewerkt aan een taak van RZL. Met al onze Indische taken, zouden we het Belgische werk bijna vergeten.
Rond 3:30 zijn Tim en ik begonnen met het aantrekken van onze Dhotti. We hadden beloofd in de primary school dat we voor het feest vannamiddag op ons paasbest zouden zijn. We trokken dan ook nogal de aandacht. De mensen hier vinden het blijkbaar raar om een vreemde met een Dhotti te zien. Ook Maaike had haar best gedaan. Zij had de hulp ingeschakeld van een lerares van de school om haar Sari aan te trekken. Na heel wat plooi en speldwerk moet ik zeggen dat ze er echt machtig uitzag. De typische Indische kleren zijn misschien niet echt gemakkelijk om te dragen, maar ze zijn wel sierlijk.
We hebben nog wat eten meegekregen van op het schoolfeest, dat we hier op het college hebben opgegeten. Daarna zijn we nog even iets gaan drinken in een klein dranktentje, net buiten de campus. Het is grappig om te zien dat "Indiërs niet roken", maar dat wel overal sigaretten worden verkocht "onder de toonbank". Zo ook in het hutje waar we onze limesoda hebben gedronken.
Morgen moeten we vroeg opstaan. Rond 7:00 moeten we vertrekken naar een massagecentrum waar we een echte Indische ayurvedische massage zullen krijgen. We zagen al foto's van deze soort massages en het ziet er echt zalig uit. We zullen daar ook een ontbijt krijgen. Hopelijk valt ook dat mee... Het belooft dus een fantastische dag te worden.
Vanaf maandag moeten we dan weer aan de slag. Ons werk in de primary school zit erop, we kunnen nu dus beginnen in het Saint-Josephs college, een school waar Indische leerkrachten worden opgeleid. Ik houd jullie zeker op de hoogte.
Pinakanam!
Na de les vanmorgen, rond 10 uur, waren we vrij tot vannamiddag 4 uur. In die tijd heb ik een beetje gewerkt aan een taak van RZL. Met al onze Indische taken, zouden we het Belgische werk bijna vergeten.
Rond 3:30 zijn Tim en ik begonnen met het aantrekken van onze Dhotti. We hadden beloofd in de primary school dat we voor het feest vannamiddag op ons paasbest zouden zijn. We trokken dan ook nogal de aandacht. De mensen hier vinden het blijkbaar raar om een vreemde met een Dhotti te zien. Ook Maaike had haar best gedaan. Zij had de hulp ingeschakeld van een lerares van de school om haar Sari aan te trekken. Na heel wat plooi en speldwerk moet ik zeggen dat ze er echt machtig uitzag. De typische Indische kleren zijn misschien niet echt gemakkelijk om te dragen, maar ze zijn wel sierlijk.
We hebben nog wat eten meegekregen van op het schoolfeest, dat we hier op het college hebben opgegeten. Daarna zijn we nog even iets gaan drinken in een klein dranktentje, net buiten de campus. Het is grappig om te zien dat "Indiërs niet roken", maar dat wel overal sigaretten worden verkocht "onder de toonbank". Zo ook in het hutje waar we onze limesoda hebben gedronken.
Morgen moeten we vroeg opstaan. Rond 7:00 moeten we vertrekken naar een massagecentrum waar we een echte Indische ayurvedische massage zullen krijgen. We zagen al foto's van deze soort massages en het ziet er echt zalig uit. We zullen daar ook een ontbijt krijgen. Hopelijk valt ook dat mee... Het belooft dus een fantastische dag te worden.
Vanaf maandag moeten we dan weer aan de slag. Ons werk in de primary school zit erop, we kunnen nu dus beginnen in het Saint-Josephs college, een school waar Indische leerkrachten worden opgeleid. Ik houd jullie zeker op de hoogte.
Pinakanam!
donderdag 5 februari 2009
De laatste lesdag
Gisteren was onze laatste lesdag in de primary school. We moesten enkel nog een combined class geven in de voormiddag. Daarna hebben we nog een oersaaie wiskundeles geobserveerd. Ze hebben hier blijkbaar onze aanwezigheid sterk geapprecieerd want voor ons vertrek werden we hartelijk bedankt. Ook met de Indische lekkernijen die we hebben uitgedeeld tijdens de pause, hebben we gescoord.
Vandaag moesten we om 09.30 opnieuw in de primary school zijn. Het zou vreemd geweest zijn als ze ons hier zomaar lieten vertrekken… Alle hoge pieten van de school stonden weer paraat om ons nog eens uit te zwaaien. De principal, father Antony en de leraressen waarmee we vaak in contact waren gekomen, ze waren allen van de partij. We kregen een koperen schaaltje met het opschrift “I love Kerala”. Echte kitsch, maar toch mooi omdat het met zo’n groot hart werd gegeven. Ook kregen we een DVD met muziek die hier in de kerk wordt gebruikt, vanzelfsprekend met typisch Indische instrumenten. Niet verwonderlijk dat die DVD een presentje was van father Antony.
Gisteren had Biju eindelijk tijd om ons eens grondig rond te leiden in Ernakulam. Hij toonde ons waar we een koffie kunnen drinken, waar we een supermarkt kunnen vinden en waar de bioscoop is. Praktisch om te weten, want in een supermarkt kan de winkelier niet zomaar het dubbel van de prijs aanrekenen. Dat laatste gebeurt hier eigenlijk vrij frequent in kleine plaatselijke winkeltjes. Ook het discussieren over de prijs is niet gemakkelijk, omdat onze huidskleur verraadt dat we gemakkelijk de prijs kunnen betalen die de winkelier aanrekent.
Na het avondeten wilden de meisjes nog even naar huis bellen. Toen ze om kwart voor tien naar hun kamers gingen, zag het keukenhulpje dat ze “zo laat” nog aan het ronddoolen waren op de campus. Normaal gezien moeten de meisjes hier stipt om 09.00 op hun kamers zijn. Het hoort niet dat een meisje uitgaat of sociale contacten onderhoudt als het buiten al donker is. Een stap terug in de tijd… Omdat we buitenlanders zijn gelden die regels voor ons niet zo strikt, maar toch moeten ze vandaag aan father Prasant vertellen dat ze “de wet hebben overtreden”. Het is vrij lastig om, als je gewoon bent aan de Westerse vrijheid, in het Indische conservatieve systeem te stappen.
Deze morgen hebben we, voor we vertrokken naar de primary school, onze eerste les Malayalam gekregen. Dat is het meest gesproken dialect hier in de staat Kerala, en voor ons een aartsmoeilijke opdracht om het correct uit te spreken. We proberen de woorden fonetisch te memoriseren. Tellen tot vijf lukt al net, maar veel verder reikt onze kennis nog niet. Ook leren we hoe sommige plaatsnamen geschreven zijn in het Malayalam. Dat is vooral belangrijk om de bus te nemen, want hier staan nergens richtingen aangegeven. Je moet dus kijken op het bord aan de voorruit van de bus om te zien waar die naartoe rijdt. Niet gemakkelijk zonder kennis van Malayalam.
Oh ja, voor ik het vergeet: Ik heb hier gisteren voor het eerst mijn kleren gestreken. “A hell of a job”, bij deze temperaturen. Erg netjes is het hier blijkbaar niet om een Dhotti te dragen die gekreukt is, dus als je wil integreren zoals het hoort, is strijken een noodzakelijk kwaad. Stel je een keukenhanddoek voor van meer dan een meter breed, en een lengte van toch wel vier meter… Jaja moeders, als je denkt dat je veel strijkwerk hebt in Belgie, troost je dan met de gedachte dat de Indische moeders het toch nog net iets moeilijker hebben!
Tot de volgdende
Vandaag moesten we om 09.30 opnieuw in de primary school zijn. Het zou vreemd geweest zijn als ze ons hier zomaar lieten vertrekken… Alle hoge pieten van de school stonden weer paraat om ons nog eens uit te zwaaien. De principal, father Antony en de leraressen waarmee we vaak in contact waren gekomen, ze waren allen van de partij. We kregen een koperen schaaltje met het opschrift “I love Kerala”. Echte kitsch, maar toch mooi omdat het met zo’n groot hart werd gegeven. Ook kregen we een DVD met muziek die hier in de kerk wordt gebruikt, vanzelfsprekend met typisch Indische instrumenten. Niet verwonderlijk dat die DVD een presentje was van father Antony.
Gisteren had Biju eindelijk tijd om ons eens grondig rond te leiden in Ernakulam. Hij toonde ons waar we een koffie kunnen drinken, waar we een supermarkt kunnen vinden en waar de bioscoop is. Praktisch om te weten, want in een supermarkt kan de winkelier niet zomaar het dubbel van de prijs aanrekenen. Dat laatste gebeurt hier eigenlijk vrij frequent in kleine plaatselijke winkeltjes. Ook het discussieren over de prijs is niet gemakkelijk, omdat onze huidskleur verraadt dat we gemakkelijk de prijs kunnen betalen die de winkelier aanrekent.
Na het avondeten wilden de meisjes nog even naar huis bellen. Toen ze om kwart voor tien naar hun kamers gingen, zag het keukenhulpje dat ze “zo laat” nog aan het ronddoolen waren op de campus. Normaal gezien moeten de meisjes hier stipt om 09.00 op hun kamers zijn. Het hoort niet dat een meisje uitgaat of sociale contacten onderhoudt als het buiten al donker is. Een stap terug in de tijd… Omdat we buitenlanders zijn gelden die regels voor ons niet zo strikt, maar toch moeten ze vandaag aan father Prasant vertellen dat ze “de wet hebben overtreden”. Het is vrij lastig om, als je gewoon bent aan de Westerse vrijheid, in het Indische conservatieve systeem te stappen.
Deze morgen hebben we, voor we vertrokken naar de primary school, onze eerste les Malayalam gekregen. Dat is het meest gesproken dialect hier in de staat Kerala, en voor ons een aartsmoeilijke opdracht om het correct uit te spreken. We proberen de woorden fonetisch te memoriseren. Tellen tot vijf lukt al net, maar veel verder reikt onze kennis nog niet. Ook leren we hoe sommige plaatsnamen geschreven zijn in het Malayalam. Dat is vooral belangrijk om de bus te nemen, want hier staan nergens richtingen aangegeven. Je moet dus kijken op het bord aan de voorruit van de bus om te zien waar die naartoe rijdt. Niet gemakkelijk zonder kennis van Malayalam.
Oh ja, voor ik het vergeet: Ik heb hier gisteren voor het eerst mijn kleren gestreken. “A hell of a job”, bij deze temperaturen. Erg netjes is het hier blijkbaar niet om een Dhotti te dragen die gekreukt is, dus als je wil integreren zoals het hoort, is strijken een noodzakelijk kwaad. Stel je een keukenhanddoek voor van meer dan een meter breed, en een lengte van toch wel vier meter… Jaja moeders, als je denkt dat je veel strijkwerk hebt in Belgie, troost je dan met de gedachte dat de Indische moeders het toch nog net iets moeilijker hebben!
Tot de volgdende
woensdag 4 februari 2009
Thank you for teaching us!
Oooooooooef...
Na een paar drukke dagen, heb ik nog eens tijd om te bloggen. Deze week was nogal hectisch. We waren goed voorbereid op alle lessen die we moesten geven, maar de Indische onvoorspelbaarheid heeft ons meer dan eens parten gespeeld.
Zo hebben we (vooral Maaike dan) nogal wat tijd gespendeerd aan de opnames voor de French lab die men hier wil maken. Onze Franse uitspraak staat hier sinds vandaag of film. De filmfragmenten (dialoogjes) zullen gebruikt worden door een Indisch bedrijf dat een softwarepakket wil ontwikkelen voor Franse lessen. Dat kwam er dus nog eens bij, naast de lesvoorbereidingen. Akkoord, we zijn met z’n drieën en kunnen dus het werk wat verdelen. Veel individuele lessen moesten we niet geven, maar de voorbereidingen lopen hier gewoon veel minder vlot dan thuis. Als je iets wil kopiëren is het al een heus karwei om dat geregeld te krijgen. Ook om iets af te drukken met de computer zijn er af en toe nogal wat problemen. Verder moet je ook geluk hebben dat het internet werkt als je een les wil maken. Dat was vooral gisteren een probleem, toen we de laatste hand wilden leggen aan de PowerPoint van Europa.
De lessen zijn uiteindelijk allemaal vrij vlot verlopen deze week. Toch was het niet zo vanzelfsprekend om, zonder daar specifiek voor opgeleid te zijn, les te geven aan kinderen van het eerste leerjaar. De werkblaadjes die ik had gemaakt voor deze groep waren iets te moeilijk. Het niveau wat overschat dus... Toch ben ik achteraf gezien blij dat we geen les hoefden te geven aan leerlingen ouder dan dertien jaar. Dat is immers de leeftijd waarop ze specifieke termen moeten beginnen kennen voor vakken als economie. Ook zouden die pientere kereltjes dan al wel eens vragen durven stellen waarop antwoorden in het Engels nogal moeilijk wordt.
Vorige week had de verantwoordelijke voor ons lessenrooster gevraagd of we een dansles konden geven deze week. We hebben aan drie verschillende groepen “de Plopdans” gegeven. Hillarisch om die Indische kinderen massaal te zien “ronddraaien als een gans”. Toen we gisteren zagen van welk niveau hun Hindidanslessen zijn, hadden we toch het gevoel dat de leerlingen ons beter dansles hadden geven dan omgekeerd! Hoe dan ook, de kinderen hadden zich goed geamuseerd. Na de les klonk het dan ook weer veelvuldig “thank you for teaching us”. De mouwefrottertjes...
Zondag hebben we een Hindoehuwelijk bijgewoond. Ik vond dit wel eens de moeite, maar toch had ik een uitbundigere sfeer verwacht. De “arranged marriages” zijn hier nog steeds gebuikelijk. Misschien was het daardoor dat zowel bruid als bruidegom er niet echt enthousiast uitzagen. Het gegeven uithuwelijken heeft in het Westen een nogal negatieve connotatie. Hier vindt men dat echter heel gewoon. Toen we de mening van Ajeed vroegen, een jonge docent met open geest, reageerde hij met de volgende uitleg: “Iemand die rijk is, en een mooie villa heeft, zal toch nog steeds opkijken naar het grotere huis van z’n buurman. Mensen zijn dus nooit gelukkig. Daarom moet je leren het positieve zien van wat je hebt, en niet steeds kijken naar wat je eventueel zou kunnen hebben. Zo is het ook met een vrouw. Als je moet samenleven met iemand die je toegewezen wordt, kun je niet anders dan het positieve te zoeken in die persoon. Het heeft in zo’n situatie geen zin om jaloers te zijn op de mooie vrouw van je buur, want die heeft ook negatieve kanten.” Enerzijds is het zeer interessant en verrijkend om met zo’n visie geconfronteerd te worden, maar anderzijds denk ik toch dat het quasi onmogelijk is om gelukkig te zijn in een relatie waarin verliefdheid afwezig is.
Zondagmorgen is ook Elien, een studente van de Katho in Kortrijk, aangekomen. Zij zal hier negen maanden verblijven. We hebben haar met plezier alles getoond wat we zelf al ontdekt hadden. Ook zijn we eergisteren om kleren geweest voor Elien. Tim en ik hebben een Dhotti gekocht, een typische Indische mannenrok. Gelukkig hielpen onze Indische kamergenoten ons bij het aantrekken ervan, want dat is toch net iets gecompliceerder dan het omwinden van een badhanddoek.
De dames zijn gisteren naar een naaister geweest. De wandeling naar Kalamassery was tevergeefs, want het naaiwinkeltje was al gesloten. Vandaag zijn ze terug tot in het dorp gewandeld, en opnieuw zonder succes. Maaike haar kleren waren klaar, maar alles zat nogal strak zat rond haar “rondingen”, waardoor de naaister nog een aantal aanpassingen zal moeten doen. Hopelijk hebben Maaike en Elien morgen al hun kleren, dan zijn Tim en ik van het geklaag verlost...
Na een paar drukke dagen, heb ik nog eens tijd om te bloggen. Deze week was nogal hectisch. We waren goed voorbereid op alle lessen die we moesten geven, maar de Indische onvoorspelbaarheid heeft ons meer dan eens parten gespeeld.
Zo hebben we (vooral Maaike dan) nogal wat tijd gespendeerd aan de opnames voor de French lab die men hier wil maken. Onze Franse uitspraak staat hier sinds vandaag of film. De filmfragmenten (dialoogjes) zullen gebruikt worden door een Indisch bedrijf dat een softwarepakket wil ontwikkelen voor Franse lessen. Dat kwam er dus nog eens bij, naast de lesvoorbereidingen. Akkoord, we zijn met z’n drieën en kunnen dus het werk wat verdelen. Veel individuele lessen moesten we niet geven, maar de voorbereidingen lopen hier gewoon veel minder vlot dan thuis. Als je iets wil kopiëren is het al een heus karwei om dat geregeld te krijgen. Ook om iets af te drukken met de computer zijn er af en toe nogal wat problemen. Verder moet je ook geluk hebben dat het internet werkt als je een les wil maken. Dat was vooral gisteren een probleem, toen we de laatste hand wilden leggen aan de PowerPoint van Europa.
De lessen zijn uiteindelijk allemaal vrij vlot verlopen deze week. Toch was het niet zo vanzelfsprekend om, zonder daar specifiek voor opgeleid te zijn, les te geven aan kinderen van het eerste leerjaar. De werkblaadjes die ik had gemaakt voor deze groep waren iets te moeilijk. Het niveau wat overschat dus... Toch ben ik achteraf gezien blij dat we geen les hoefden te geven aan leerlingen ouder dan dertien jaar. Dat is immers de leeftijd waarop ze specifieke termen moeten beginnen kennen voor vakken als economie. Ook zouden die pientere kereltjes dan al wel eens vragen durven stellen waarop antwoorden in het Engels nogal moeilijk wordt.
Vorige week had de verantwoordelijke voor ons lessenrooster gevraagd of we een dansles konden geven deze week. We hebben aan drie verschillende groepen “de Plopdans” gegeven. Hillarisch om die Indische kinderen massaal te zien “ronddraaien als een gans”. Toen we gisteren zagen van welk niveau hun Hindidanslessen zijn, hadden we toch het gevoel dat de leerlingen ons beter dansles hadden geven dan omgekeerd! Hoe dan ook, de kinderen hadden zich goed geamuseerd. Na de les klonk het dan ook weer veelvuldig “thank you for teaching us”. De mouwefrottertjes...Zondag hebben we een Hindoehuwelijk bijgewoond. Ik vond dit wel eens de moeite, maar toch had ik een uitbundigere sfeer verwacht. De “arranged marriages” zijn hier nog steeds gebuikelijk. Misschien was het daardoor dat zowel bruid als bruidegom er niet echt enthousiast uitzagen. Het gegeven uithuwelijken heeft in het Westen een nogal negatieve connotatie. Hier vindt men dat echter heel gewoon. Toen we de mening van Ajeed vroegen, een jonge docent met open geest, reageerde hij met de volgende uitleg: “Iemand die rijk is, en een mooie villa heeft, zal toch nog steeds opkijken naar het grotere huis van z’n buurman. Mensen zijn dus nooit gelukkig. Daarom moet je leren het positieve zien van wat je hebt, en niet steeds kijken naar wat je eventueel zou kunnen hebben. Zo is het ook met een vrouw. Als je moet samenleven met iemand die je toegewezen wordt, kun je niet anders dan het positieve te zoeken in die persoon. Het heeft in zo’n situatie geen zin om jaloers te zijn op de mooie vrouw van je buur, want die heeft ook negatieve kanten.” Enerzijds is het zeer interessant en verrijkend om met zo’n visie geconfronteerd te worden, maar anderzijds denk ik toch dat het quasi onmogelijk is om gelukkig te zijn in een relatie waarin verliefdheid afwezig is.
Zondagmorgen is ook Elien, een studente van de Katho in Kortrijk, aangekomen. Zij zal hier negen maanden verblijven. We hebben haar met plezier alles getoond wat we zelf al ontdekt hadden. Ook zijn we eergisteren om kleren geweest voor Elien. Tim en ik hebben een Dhotti gekocht, een typische Indische mannenrok. Gelukkig hielpen onze Indische kamergenoten ons bij het aantrekken ervan, want dat is toch net iets gecompliceerder dan het omwinden van een badhanddoek.
De dames zijn gisteren naar een naaister geweest. De wandeling naar Kalamassery was tevergeefs, want het naaiwinkeltje was al gesloten. Vandaag zijn ze terug tot in het dorp gewandeld, en opnieuw zonder succes. Maaike haar kleren waren klaar, maar alles zat nogal strak zat rond haar “rondingen”, waardoor de naaister nog een aantal aanpassingen zal moeten doen. Hopelijk hebben Maaike en Elien morgen al hun kleren, dan zijn Tim en ik van het geklaag verlost...
Abonneren op:
Posts (Atom)
