Westerse sleur

Het is momenteel paasvakantie. We zijn nu al ongeveer een maand terug thuis. Gisteren dacht ik nog met heimwee terug aan ons laatste weekend in India. We zijn dan naar het uiterste zuiden getrokken. Kannyakumari heet die plaats. Je hebt er een fantastisch zicht op de oceaan. Omdat het ons laatste weekend was hebben we ervan geprofiteerd. We sliepen in een luxueuze hotelkamer, met zicht op zee.
Een paar dagen later zaten we al terug thuis aan onze bureau... Het was wel even een koude douche, letterlijk en figuurlijk. In de eerste week na onze thuiskomst van India had ik een keelontsteking, waarschijnlijk door het enorme temperatuurverschil. Ook de aanpassing aan de Westerse werkdruk verliep met de nodige stress.

Na de vermoeiende terugreis van meer dan 24 uren was ik eigenlijk toch wel blij om weer thuis te zijn. Het deed eens deugd om iedereen terug te zien. De woensdag passeerde dan ook al vlug met familiebezoekjes en "hallo-hoe-gaat-het-telefoontjes". Op donderdag moest ik naar het VTI in Roeselare om lessen te observeren en om lesopdrachten op te halen. De vrijdag had ik dan tijd om de handboeken en werkschriften te kopiëren, en op zaterdag kon ik beginnen met het maken van lesvoorbereidingen. 15 van de 21 uren waren voorbereid in het weekend. Flink doorgewerkt kan ik zeggen.

Als ik terugdenk aan India lijkt het alsof ik nog maar net thuis ben. Toch is er al zoveel gebeurd. In geen tijd kon ik weer vlotjes met mes en vork eten, en schudde ik weer "ja" op de normale manier. Toch mis ik het indische leven.

Achteraf bekeken kan ik besluiten dat ik een enorm leerrijke ervaring achter de rug heb, en vooral veel heb leren relativeren... We kunnen veel leren uit "the Indian way of life" en we beseffen niet hoe goed we het hier hebben!

Rajagiri Outreach

Gisterenochtend zijn Maaike en ik om 6.30 opgestaan om naar de mis te gaan met de vader van Jacob. We moesten dit doen in het kader van het vak RZL. Het was eigenlijk wel eens interessant om te zien welke volksdevotie hier nog heerst. De dames moesten bij het binnengaan van de kerk hun sjaal over hun hoofd wikkelen en iedereen zat blootvoets in de kerk. We moesten de hele tijd knielen op ouderwetse kerkbanken. De gezangen in het Malayalam klonken ongeveer even klagerig als de gezangen die hier dagelijks weerklinken uit de minaretten van de plaatelijke moskee. Ook de ongelooflijke overgave waarmee de mensen baden was voor Maaike en ik een echte eye-opener.

Wil iemand eens uitleggen wat de verschillen zijn tussen dit soort van Christendom, en de Islam die sommigen in Belgie liever arm dan rijk zouden zijn?

Gisteren werd ons geduld nogmaals op de proef gesteld. We bezochten een project van Rajagiri Outreach. Om 8.00 moesten we vertrekken om met de Bus naar Ernakulam te gaan. Om 9.00 moesten we nog een uurtje bussen tot we uit de stad waren. Daarna hebben we nog een boot genomen tot onze eindbestemming: een Indisch plattelandsdorpje waar Outreach een opvangcentrum heeft opgestart voor arme bejaarde vrouwen.

De meeste bejaarde vrouwen die er gaan zijn weduwen. Ze kunnen twee keer in een week een maaltijd ophalen in het opvangcentrum. Wij probeerden hen een beetje te entertainen met eenvoudige spelletjes, maar de medewerking liet nogal te wensen over. Het is dan ook moeilijk om te communiceren met mensen die een taal spreken die je zelf niet machtig bent.

Salina, een sociale werkster van Outreach was met ons mee. Eigenlijk was haar taak om voor tolk te spelen, zodat de interactie met de oudjes toch iets vlotter zou verlopen. In de plaats daarvan heeft ze de hele dag geklaagd en gezeurd. We werden er zelf bijna gek van. Het was zo danig erg dat we het op de duur grappig begonnen te vinden. Ze leek wel doodziek/stervende, maar toen we haar vroegen wat er aan de hand was, zei ze gewoon dat ze "tired and bored" was...

Na het bezoek aan het bejaardenopvangcentrum hebben we ook een kinderdagverblijf bezocht. Die kleine mannen vonden het klaarblijkelijk fantastisch dat er plots drie blanken in hun speelkamer stonden. Verstaanbaar dat ze ons daar niet hadden verwacht, want veel blanken hebben we niet gezien op het platteland. De pret van de kleintjes was gauw uit, toen er eentje die net iets TE enthousiast was, een mep kreeg van de stok van de verzorgster.

Na de lunch hebben we nog een plattelandschooltje bezocht. Het was de moeite waard, maar we moesten anderhalf uur wachten op een boot om naar het eiland te kunnen varen waar het schooltje was. Gevolg: een nog meer klagende Salina. Toen we in het schooltje waren was het wel eens ontnuchterend om te zien met hoe weinig de leerkrachten het daar moeten doen. Overduidelijk dat de stadsscholen, waar wij vooral les hebben gegeven, toch over veel meer middelen beschikken dan de scholen op het platteland. Armoede troef! Dat geldt overigens voor het gros van de plattelandsbevolking.

Op de terugweg naar huis moesten we tot overmaat van ramp (voor Salina dan toch) nog eens een uur wachten op een overzetboot. Om het gejank van de sociaal werkster te vergeten hebben we onszelf bij aankomst in Ernakulam getrakteerd op een koffie. We hadden het verdiend na al dat wachten.

De groeten

Geduld op de proef gesteld

Gisteren zijn we naar een weeshuis geweest. Na ons bezoek aan SOS children's village wilden we ook eens een "echt" weeshuis zien. We hadden de indruk dat men ons hier naar SOS children's village had gestuurd om ons het mooiste weeshuis uit de streek te tonen. Dat weeshuis is echt prachtig en de kinderen leven er in een soort gezinnen. In feite komen ze er niets tekort (op materieel gebied dan toch niet). We beseften na dat bezoek dat we ons nog geen beeld konden vormen van het gemiddelde Indische weeshuis. Daarom vroegen we aan Biju of we er nog een mochten bezoeken.

We konden een bezoek brengen aan een kleinschalig weeshuisje in Kalamassery, op wandelafstand van de campus. De negen kinderen in het weeshuis worden er onderhouden door 3 nonnetjes. Er heerste een erg huiselijke sfeer, maar het viel toch op dat de financiele steun die dergelijke kleine weeshuisjes krijgen niet te vergelijken is met projecten als bijvoorbeeld SOS children's village.

Alle kinderen waren jonger dan 5 jaar, wat deels mede oorzaak was voor het "jankconcert" dat we kregen bij onze aankomst in het weeshuis. Een blanke ziet er blijkbaar angstaanjagender uit dan wij vermoeden in Belgeland...

Er verblijven een vijftal piepkleine baby's en nog een aantal peuters. Het duurde dan ook niet lang voor de dames wegsmolten voor de weesjes. Gelukkig ben ik toch nog buitengeraakt zonder zo'n kleine, hoewel het toch niet veel gescheeld heeft... :p In de namiddag heb ik een beetje gewerkt aan mijn lesvoorbereidingen en heb ik een babbel gehad met Biju. We hadden het ondermeer over geld verdienen in het buitenland. Voor Biju is het een droom om Belgie te komen werken. Ik had de indruk dat hij probeerde om iets los te peuteren... Begrijpelijk, want hij wordt dagelijks geconfronteerd met (in zijn ogen) steenrijke buitenlandse studenten. Hij moet een maand hard werken voor een bedrag van 12500 Roepies (ongeveer 200 Euro), terwijl wij dit weekend met 4 een houseboat huurden van 9000 Roepies. Dergelijke activiteiten zijn voor hardwerkende locals onbetaalbaar, terwijl buitenlandse studentjes zonder verpinken zo'n bedrag kunnen neertellen.

Vanochtend werden we verwacht in de kantoren van Outreach. Outreach is een overkoepelende organisatie van ngo's. We ontmoetten kort een aantal personeelsleden en kaderleden, maar het onthaal was heel wat minder hartelijk dan de afgelopen weken in de scholen. Ook kregen we uitleg bij de verschillende activiteiten van Outreach. De uitleg werd gegeven door de Indier van wie we op zijn huwelijk waren geweest een paar weken geleden... Vriendelijke gast!

In Outreach is het ook mogelijk om kinderen te sponseren die uit trieste thuissituaties komen, zodat ze de mogelijkheid krijgen om naar school te gaan. Door een kind te sponseren valt er ook een groot deel financiele last weg voor de ouders, wat eigenlijk de hele levenssituatie van het kind verbetert. Dit is dus een beetje vergelijkbaar met het bekende Foster Parents Pland. Net voor de lunch hadden we gevraagd of we alledrie een kindje kunnen sponseren. We werden meteen in contact gebracht met de persoon die verantwoordelijk is voor die sponseringen. De administratie rond de sponsering zou geregeld worden na de lunch. Om twee uur werden we terug verwacht in Outreach...

Om 15.00 zaten we al een uur te wachten op diegene die ons verder zou helpen voor de sponsering. Toen ik even ging informeren bleek dat hij ons toch een heel, heel, heel klein beetje vergeten was. TOF! Om kwart voor 4 kregen we dan eindelijk de rest van de uitleg. In twintig minuutjes bleek het dan al afgelopen te zijn. We hadden gehoopt op een verdere rondleiding in Outreach, maar niemand had er tijd voor ons. Een koude douche na de hartelijke ontvangst van vorige weken.

Gelukkig kunnen we morgen externe projecten gaan bezoeken. De dame die ons morgen zal rondleiden is erg vriendelijk, maar niet echt vlot in het Engels. We gaan naar een eiland dichtbij Ernakulam, waar een aantal instellingen zijn waar bejaarde mensen worden verzorgd. In Belgie zijn dergelijke diensten vanzelfsprekend, maar hier is het tamelijk vernieuwend. De projecten die wij zullen bezoeken zijn bijna allemaal opgestart na 1995. Het ziet er allemaal erg interessant uit.

Ze hebben ons gevraagd of we een activiteit willen voorbereiden voor de oudjes. Bestaat er een betere activiteit dan EEN BINGOAVOND??? Hopelijk snappen ze er iets van, want de oudere generatie begrijpt over het algemeen geen Engels. Hopelijk kunnen we ons duidelijk maken in ons beste Malayalam.

Tot de volgende

Backwaters!

Zaterdag hadden we niks te doen. Voor het eerst in vier weken konden we eens uitslapen. Ik heb er wel van genoten want ik had de hele week vroeg moeten opstaan voor de yogalessen.

Ook hadden we zaterdag tijd om een beetje voor school te werken. Ik zal ook stilaan beginnen met het voorbereiden van mijn lessen voor de Belgische stage, want in de Indische hitte zouden we bijna vergeten dat ook die stage nadert. Tim en ik hebben ook onze was gedaan en eens onze kamers opgeruimd. Jammer genoeg ligt mijn kamer nu al weer overhoop...

Zaterdagnamiddag zijn we naar Ernakulam geweest om foto’s te laten ontwikkelen. We willen iedereen die we goed kennen of die ons veel heeft geholpen een cadeautje geven voor we vertrekken. Iets persoonlijks, dat goedkoop is. In Ernakulam is er een fotowinkel waar men digitale foto’s afdrukt en dat lamineert op een kadertje. Het kadertje met foto en al kostte 60 Roepies, gelijk aan minder dan een Euro. We hebben er dan maar meteen 12 gevraagd.

Zondagochtend moesten we om 5.30 opstaan. Om 6.00 stonden we al te wachten op een bus richting Ernakulam. Daar hebben we een trein genomen naar Alapuzha, dat bekend staat omwille van de uitgestrekte backwaters.

Biju had voor ons een houseboat geboekt. Dit is vergelijkbaar met een drijvende hotelkamer, met prachtig terras. "A room with a view", zou ik zo zeggen. De boot voer uit omstreeks 11.30. De uitzichten waren werkelijk adembenemend, maar eerlijk gezegd had ik meer “wildlife” verwacht.

De houseboats zijn een erg populaire toeristische trekpleister in Kerala. De backwaters zijn, zoals het woord zelf verklaart, waterstromen die achter de stad liggen. Meestal zijn er backwaters op plaatsen waar een aantal rivieren samenkomen en in de zee uitmonden. Het is dus een soort verzameling van lagunes en meren. De backwaters kennen een unieke natuur. Het is er echt prachtig, maar jammer genoeg ook erg toeristisch uitgebaat. (Te)veel houseboats varen rond op de rivieren, waardoor het “back-to-basics-gevoel” toch een beetje verloren gaat. Toch was het een prachtige ervaring om een hele dag op het water te leven in een dergelijke omgeving. Op voorhand hadden we ons laten vertellen dat er veel dieren rond het water leven, maar buiten mensen die rond het water leven, hebben we niet veel beweging gezien. Toch zorgde de beweging van de mensen voor veel vertier. Het leek op sommige momenten wel een filmdecor waarin we ronddobberden. Vrouwen waren kleren aan het wassen in de rivier, terwijl manlief zat te vissen en de kinderen zich aan het wassen waren. Als dat niet idyllisch is...

We werden de hele tijd gediend als hondjes met vlooien! Toch waren we vanmorgen om 9.00, bij aankomst in de haven blij dat we weer eens begane grond onder de voeten hadden.
Vanmiddag aten we in Ernakulam en vannamiddag hebben we de rest van onze week georganiseerd. Morgen bezoeken we een weeshuis. Uit met de rust van de backwaters dus!

De groeten

Einde van de werkweek

Er staat weer een lang weekend voor de deur. Echte vakantieperiodes kennen de werkende Indiers niet. Dat gemis compenseren ze ruimschoots met de overvloed aan vakantiedagen. Voor iedere naamdag van een heilige die ook maar iets te betekenen heeft, mogen die kadetten hier een dag thuisblijven. Het spreekt voor zich dat wij daar niet rouwig om zijn. Zondag en maandag gaan we met een houseboat de backwater bevaren. De woorden Kerala, toerisme en houseboat worden vaak in een adem uitgesproken. Het belooft dus een onvergetelijke ervaring te worden. Morgen, zaterdag, hebben we tijd om wat schoolwerk te doen. Ik zal ook mijn kleren wassen en mijn kamer eens uitmesten. Ondertussen heb ik al ondervonden dat een kamertje van 6 vierkante meter er nogal vlug gaat uitzien als een koeienstal...

Deze week is rustig en goed verlopen. Ik moest wel iedere ochtend vroeg uit de veren. Om 6.30 deze ochtend lag ik al yoga-oefeningen te doen op mijn matje. Omdat yoga een belangrijk onderdeel vormt van de Indische/Hindoeistische cultuur vonden we het belangrijk om er kennis mee te maken. Blijkbaar moet yoga beoefend worden tijdens zonsopgang of zonsondergang. Daar de meisjes sowieso al niet veel aan hun avonden hebben omdat ze zo vroeg binnen moeten zijn in de hostel, hadden ze het liever in de ochtend gedaan. Volgs zoals we zijn, hebben Tim en ik er dan maar mee ingestemd om de lessen in de ochten de nemen. Ondertussen ben ik wel de enige mannelijke overblijver, buiten de Duitser Felix gerekend dan.

Eerlijk gezegd vallen de yogalessen een beetje tegen. Ik had er meer van verwacht. We moeten vooral veel rekoefeningen doen. Overigens val ik bijna iedere dag in slaap tijdens de relaxatieoefeningen op het einde van de les. Gelukkig kan ook onze lerares daar om lachen.

Ook weer deze week moesten we naar het St. Joseph college. Hoe langer ik er was, hoe meer ik me er amuseerde. Zo is het trouwens voor mijn hele verblijf in India. We leerden de meisjes uit het vrouwencollege wat beter kennen en het formele gedoe van de eerste dagen in St. Josephs viel helemaal weg. Het is pas tijdens informele conversaties en persoonlijke gesprekken dat je echt een cultuur leert kennen.

Zo sprak ik deze week tegen een jongedame van 24 jaar oud. We hadden het over het uithuwelijken dat hier nog steeds gebruikelijk is. Ik vroeg haar of ze het niet erg vindt dat ze zelf geen partner kan kiezen. Ze leek het eigenlijk best wel gemakkelijk te vinden. Het kwam er bijna op neer dat ze zich dan tenminste niet moest opstellen als een hoer om zelf een man te vinden???!!! Toen ik haar vroeg wat ze zou doen indien haar man haar zou slaan, wat hier in veel gezinnen ook dagelijkse koek is, kreeg ik als antwoord: ik zou stilletjes huilen en vooral niks laten merken aan mijn ouders en kinderen. Zou zou de buitenwereld denken dat ik een goed huwelijk heb. "A wife has to suffer for the happiness of her family" Ik denk dat ik het gevoel dat ik na dat gesprek had het best kan omschrijven als "cultuurshock".

De studentes van het college moesten de hele week lesgeven. Er gingen dus geen theoretische lessen door. Er was enkel microteaching. Dat houdt in dat studenten lesgeven aan hun eigen klas om zo hun vaardigheden als leerkracht te verbeteren.

We zagen eerlijk gezegd veel lessen die vrij slecht waren. Het is ook eens leerzaam om te zien hoe het niet moet. De studenten hebben dan ook nog veel te leren, want de lessen die wij observeerden waren bij de meesten de eerste echte lessen die ze volledig zelf moesten geven. Het beoordelen van de lessen gebeurde door de klasgroep. Zeker bij de eerste lessen die iemand geeft is dit niet de ideale evaluatiemethode, want ze spaarden elkaar nogal. Alle beoordelingen waren dus goed... Tot de Belgen zich moeiden. Nu en dan konden we het toch niet laten om wat tips te geven. Ik woonde bijvoorbeeld een paar economielessen bij waarin theorieen werden uiteengezet zonder ook maar een praktisch voorbeeld. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we daar in onze eigen stage niet zouden moeten mee afkomen. Ook Tim, de aardrijkskundige onder ons, kreeg even de kriebels toen bij vaststelde dat aardrijkskundestudenten moesten overleggen met elkaar om een windroos te tekenen.

Ik wil hier ook niet te negatief over doen, want ze leken onze adviezen wel te apprecieren. Gelukkig zagen we ook een aantal goede lessen. De leraressen in opleiding konden dan ook probleemloos de positieve aspecten van die lessen aanduiden. Dat betekent toch dat ze er oog voor hebben en dat betekent al heel wat.

Vandaag was het onze laatste dag in het St. Joseph college. Er was een heuse ceremonie in de namiddag, met Indische dans. Enkele studentes zongen ook voor ons. Het is fantastisch dat we hier overal zo warm onthaald en uitgezwaaid worden. We hebben twee zalige weken gehad in het college en we vonden het dan ook jammer dat we volgende week andere taken zullen krijgen. Ik moet eerlijk bekennen dat het vertederend was om te zien dat de nonnetjes het oprecht jammer vonden dat we moesten gaan. Ook alle studentes wilden nog op de foto met ons (vooral met Tim in ik dan...)

Al die leraressen in opleiding zijn ouder dan mij. Ze vonden het dan ook tof om "chechi" genoemd te worden, wat zoveel is als het Malayalam voor "oudere zus". Hopelijk is de ervaring bij Outreach, het sociale werk voor volgende week, even positief als alle ervaringen van deze week.

Ik hoop dat ze bij Outreach beseffen dat ze goed hun best zullen moeten doen om die 200 Chechi’s te compenseren voor Tim en ik!!!

Tot de volgende blog...

Pracht in stilte

Donderdag en vrijdag waren gewone lesdagen. Zowel Maaike, Tim als ikzelf waren blij dat we eindelijk eens een beetje structuur in ons Indische leven hadden. De voorbije weken waren op z’n zachtst uitgedrukt “nogal turbulent” geweest. Op een of andere manier bracht de lesweek een bepaalde rust.
07.15: Opstaan
07.20: Toiletbezoek
07.30: Douchen
07.45: Tim uit bed rammelen
08.00: Ontbijt
08.30: Mails checken
09.00: Vertrekken naar Ernakulam
10.00: Aankomst in St.-Josephs college
10.05: Les volgen
12.00: Lunchtijd
13.00: Les volgen
16.00: Teatime
16.15: Inkopen doen
17.00: Vertrek naar Kalamassery
18.00: Was en plas op de campus
20.00: Avondeten
20.30: Niks doen :p
21.00: Limesoda drinken bij Pareed
22.00: Skype en bloggen
23.00: Bedtijd

Nooit gedacht dat ik dagdagelijkse sleur zou weten te apprecieren. Dit zou natuurlijk India niet zijn moest dit blijven duren. Vrijdagnamiddag vertrokken we voor een vijf uur durende reis met de bus richting Munnar. Munnar is een bergdorpje dat bekend is om de theeplantages in de regio errond. Biju had er een verblijf geregeld bij zijn broer. Die laatste is priester en woont in een karmelietenabdij hoog in de bergen. De abdij ligt in zo’n idilysche omgeving dat er religieuzen van over de hele wereld op retraite gaan. Echt fantastisch. Bekijk de foto’s en oordeel zelf.

Zaterdag trokken we met een jeep de bergen in. De natuurlijke pracht die we te zien kregen was werkelijk ongelooflijk. Stel je de Alpen voor, maar dan veel tropischer en desolater... Precies de Alpen, maar helemaal anders dus... :p
We zijn ook een tweetal uren offroad geweest. We kwamen slechts twee andere jeeps tegen, en verder van de rest hier en daar wat theeplukkers. De jeepende priesters brachten ons naar een bergtop vanwaar we apen konden zien slingeren in de bomen. Onbeschrijflijk.

Ook de sterrenhemel in Munnar is het vermelden waard. Vreemd dat mensen altijd filosofisch worden bij het zien van een heldere sterrenhemel. Tim heeft overigens een nieuw sterrenbeeld ontdekt: de driehoek. Je vindt er werkelijk duizenden als je goed kijkt...

Na twee nachten bij de paterkes was het al weer tijd om verder te trekken. Zondag hebben we opnieuw vijf uren “gebust” naar Thekkadi. Dat is een stadje dat vlakbij het Peryar Lake gelegen is. Daar hebben we een nachtje op hotel geslapen. Na de stilte van Munnar was de drukte van Thekkadi als een koude douche. Ik voelde me ’s avonds ook niet echt lekker. Vroeg in bed met een Dafalgan kan toch wonderen doen, want gisterenochten voelde ik me al stukken beter. Gelukkig maar, want het was weer een vermoeiende dag.

We zijn gisteren het wildpark rond Peryar ingetrokken. We moesten ontiegelijk vroeg opstaan om tegen 07.00 al op een boot te zitten op het meer. Opnieuw was hetgeen we te zien kregen ongelooflijk. Wilde olifanten, bizons, herten, otters, apen, everzwijnen... MACHTIG. Opnieuw: bekijk de foto’s!

Na de boottocht trokken we met een anderhalve meter grote Rambo de jungle in. Het verhaal van Jungle Book speelt zich af in de wouden van Zuid-India, en daar hebben wij in rondgelopen... De wandeling duurde drie uren, en ik moet toegeven dat dat lang genoeg was. Bergtochten bij deze temperaturen zijn niet te onderschatten. De inspanning was echter wel de moeite waard, want wat we te zien kregen was wederom MACHTIG. Op een bepaald moment mochten we niet meer praten van onze privegids. Dat was om het risico te beperken dat tijgers of wilde olifanten ons zouden horen. Jawaddedadde...

Jammer genoeg kregen we geen tijgers of olifanten te zien, wel een bizon die “een boomke aan het omleggen was”. Please do not disturb! Onze Rambo toonde ons wel verse olifantenstront en bomen waarvan de boomschors afgekrabd was door tijgers.

Gisterenavond kwamen we om 23.00 weer aan op de campus. Na het wilde weekend kon de rust terugkeren. Vandaag was weer een gewone lesdag. Zo voor de rest van de week. Wel moeten we vanaf nu dagelijks om 06.00 opstaan om yogalessen te volgen. Benieuwd wat dat zal geven.

Indische groeten!

patatjes bij de nonnekes

Gisteren moesten we opnieuw naar het Saint-Josephs college of teacher education. Het was een gewone lesdag. Om 10 uur werden we hartelijk verwelkomd met thee. Die thee werd gezet door de “tea supplier”. Dat is een vrouw die de hele dag moet wachten bij de koffie- en theeautomaat tot er iemand om een kopje komt. Boeiende job! Precies alsof de mensen zelf die automaat niet kunnen bedienen. Soms heb ik de indruk dat ze hier gewoon jobs uitvinden om die meer dan een miljard Indiers aan de slag te krijgen.

We woonden een aantal lessen bij, die toch van een beduidend lager niveau zijn dan onze lessen in het hoger onderwijs. De studenten kunnen hier pas een lerarenopleiding aanvatten nadat ze een andere hogere studie (vaak universitaire opleiding) hebben afgewerk. Als je ziet hoe de lessen in de lerarenopleiding hier verlopen, dan stel ik me ook vragen bij de universitaire opleidingen hier in India. Het valt dan ook op dat iedere student waarvan de ouders het zich kunnen permiteren, aan een universitaire opleiding begint. Studenten die niet slagen zijn we hier nog niet tegengekomen...

’s Middags kregen we opnieuw lekker eten. We hadden maandag van onze tong laten rollen dat we in Belgie meestal aardappelen eten. Gevolg: de nonnekes hadden patatjes klaargemaakt, speciaal voor ons. Ik moet eerlijk bekennen dat hun gebakken aardappelen fantastisch smaakten na vier weken zonder een gewone Belgische patat! Het enige mindere punt van de maaltijden is dat er rond onze tafel constant twee nonnetjes in ons bord staan te kijken. Om de halve minuut krijgen we de vraag of we echt niks tekort hebben. “Bit more rice? Some water? Good potatoes?...” Grenzeloze gastvrijheid heet zoiets.

In de namiddag was er een les weggevallen omdat alle docenten van de school een spoedvergadering hadden. In dat uurtje werden de Belgische gasten natuurlijk ingeschakeld om alle studentes te annimeren. Wederom moesten we vooraan op een podium zitten. De volle zaal kon dan willekeurige vragen op ons afvuren. Sommige studentes durven ons gewoonweg niet aan te spreken omdat we “de belangrijke buitenlandse gasten” zijn. Soms vind ik het gênant om als "zo belangrijk" te worden beschouwd omdat ik een ander kleurtje heb. Ik denk dat het Belgische, gewone leven ontnuchterend zal zijn. De mensen zullen me niet meer aanspreken op straat en ik zal opnieuw zelf mijn eten moeten inscheppen. Hoewel, Daan kan dat ook goed... :p
Deze morgen observeerden we opnieuw een paar lessen. In een les sociale wetenschappen hadden de studentes een quiz georganiseerd bij wijze van didactische oefening. Toen Tim en ik plots een vraag correct konden beantwoorden mochten we totaal onverwacht deelnemen aan de quiz. Natuurlijk konden de studentes (en tante nonneke vooraan de klas) dat wel apprecieren. Tot onze grote verbazing slaagden we er dan ook nog in om de tweede plaats te behalen in de quiz, waardoor we een plastieken roosje als prijs wonnen. Te bedenken dat er heel wat typisch Indische vragen in de quiz zaten, vind ik een tweede plaats nog niet zo slecht...

Na het heerlijke middagmaal moesten we nog maar eens het podium beklimmen om een presentatie te geven over de Europese cultuur. We hebben de powerpoint die we vorige week gemaakt hadden voor de primary school opnieuw gebruikt. Het spreekt voor zich dat we die wat hebben aangepast aan het niveau. Ik amuseer me eigenlijk wel best op die school. Hopelijk hebben we morgen weer evenveel fun als vandaag.

Tot later!

PS: Voor hen die vol ongeduld wachten op een nieuwe lading foto’s: ZE STAAN ONLINE!