Cullinaire clash

Voldaan, moe en rond gegeten heb ik eindelijk nog een momentje tijd om te bloggen. We zijn nog maar pas terug van Ernakulam. We waren net op tijd terug om Maaike op tijd af te zetten in de girls hostel. Samen met Clemens, de Duitser die hier ook verblijft, zijn we in Pizza Hut gaan eten.

Een Westerse maaltijd smaakt toch altijd dat ietje meer dan het Indische eten. Toch begin ik te wennen aan de rijst. Na een paar dagen heb ik mijn hersenen omgeschakeld naar “India-stand”. Dat is me zo goed gelukt dat ik het Indische eten zelfs soms begin te apprecieren. Men heeft hier gewoon een andere eetcultuur. “Learn to live with it”, zei Clemens, die zijn Duitse braadworsten toch al vijf maanden moet missen. Ik probeer zijn raad indachtig te zijn.

Gisteren moesten we opnieuw lesgeven. We gaven een combined class rond het thema "Belgie". Het was een soort PAV-les waarbij we de klasgroep van 40 leerlingen in drie groepen verdeelden. Iedere groep kreeg in een andere hoek van het klaslokaal les. Maaike bracht de leerlingen een en ander bij over het Belgische godsdienstlandschap en over onze “plaatselijke” gebruiken. Tim had het over de onderwerpen aardrijkskunde en geschiedenis. Ikzelf heb het vakonderdeel “social sciences” behandeld. Samen met de leerlingen heb ik verschilpunten en gelijkenissen tussen de Belgische en de Indische levensloop uitgeklaard. De leerlingen zijn hier gewoon om op traditionele manier les te krijgen. Het was voor hen dus wel eens leuk om iets nieuws te doen. Na de les kwamen de kinderen onze namen vragen. Enkelen hadden zelfs zoveel lef dat ze een handtekening durfden te vragen aan die blanke kerels... Ik voelde me even de Indische Koen Wauters.

Na onze lessen werden we bij de hoofdpriester van de primary school geroepen. Hij had blijkbaar gehoord van de opnameplannen van de lerares Frans. Hij had nog een straffer voorstel... In de primary school beschikken ze hier al over een English lab, dat is een computerklas waar software op de pc’s staat waarmee luisteroefeningen kunnen gedaan worden. Nu willen ze hier dat wij de stemmen inspreken voor de software van een French lab. In de primary school is er niemand die zo goed Frans kan als wij, hoewel ons niveau naar Belgische normen maar matig is. Daarom zijn we natuurlijk vereerd dat we dat mogen doen.

Gisterenavond gingen we uit eten met Jacob. We wilden nog iets terug doen voor hem vooraleer hij naar Belgie vertrekt. Zijn ouders hadden immers al zoveel voor ons gedaan. We zijn met hem naar een chique (Westers) restaurant geweest waar we hem een Belgische biefstuk-friet hebben voorgeschoteld. Hij vond het eten lekker, maar eten met mes en vork was een beetje onwennig. Het was voor hem de eerste keer dat hij dit moest doen. We moesten hem dus uitleggen hoe hij een mes en een vork moet vasthouden. Het was eigenlijk best wel komisch. Op een bepaald moment begon hij zijn broodje in stukken te snijden. Toen hebben we hem maar uitgelegd dat hij het broodje gerust met de hand mocht eten. Hij is nu tenminste voorbereid op de Belgische tafelgebruiken...

Zo zie je maar dat onze cultuur niet centraal staat in de wereld, al zouden we onszelf in het Westen wel eens als “meest ontwikkeld” durven beoordelen... Deze kleine verschillen zorgen ervoor dat deze India-ervaring fantastisch en niet na te vertellen is. Uit alles wat ik hier meemaak leer ik, en alles wat ik hier meemaak zal ik mijn hele leven meedragen.

"The real work" is begonnen

Gisteren zijn we in Ernakulam gaan shoppen. Dit deel van Cochin is gelegen vlak naast Fort Kochi. Ernakulam is vooral bekend omdat het een winkelparadijs is. De grote winkelstraat waar wij gingen shoppen is MG-Road (Magatma Ghandi). Je kunt er werkelijk alles vinden. Wij waren enkel op zoek naar een nieuwe digitale camera en naar wat kleren voor Maaike. Tot nu had ze immers steeds kleren gebruikt van de Duitse meisjes die hier ook verblijven.

Tim en ik hebben (waarschijnlijk voor het eerst in ons leven) aangenaam gewinkeld. In de gigantische winkel die Biju ons had aangeraden werden we eerst overvallen door de overvloed aan kleuren. Nadat we wat kleren hadden uitgekozen voor Maaike, kregen Tim en ik een stoel onder onze kont geschoven, er was ook airco in de winkel en als kers op de taart kregen we gratis koffie. Lekker lui toekijken hoe Maaike zich in wel acht verschillende churidars heeft moeten wringen. Ja, intercontinentale stage kan lastig zijn...

Onze lunch hebben we genuttigd in een familierestaurantje. Voor anderhalve euro hadden we een typisch Indisch maal met een versgeperste ananassap als dessert. Na de middag hebben we eerst een nieuwe digitale camera gekocht. Ook deze zijn hier stukken goedkoper dan in Belgie.

Vooraleer terug naar de campus te komen met de bus zijn we nog naar een andere kledingzaak geweest. Daar hebben we een hemd gekocht om als geschenk te geven op het huwelijksfeest waarop we zondag uitgenodigd zijn. Ook voor mezelf heb ik twee hemden met korte mouwen gekocht. Het is grappig dat ik hier maat XL heb, en thuis slechts M of L. Die kleine Indiers kunnen het waarschijnlijk niet verdragen dat ze steeds in de kindermaatjes moeten zoeken en hebben daarom totaal andere maten dan in Europa.

Toen we terug op de campus waren hebben Tim en ik onze kleren gewassen. Met enige schaamte moet ik zeggen dat dit de eerste keer in mijn leven was dat ik m'n kleren zelf heb gewassen. We hebben onze badkamer op professionele wijze omgetoverd tot zwemdad, maar onze kleren geuren nu toch weer fris!

Na het avondeten waren we opnieuw uitgenodigd bij Jacob thuis. We werden er weerom geconfronteerd met de Indische gastvrijheid. De vader van Jacob had bier gekocht en zijn moeder had zelfs een bordje frietjes gemaakt voor ons. Dit alles omdat we hen eens hadden gezegd dat we de Belgische keuken missen. Die mensen hebben het absoluut niet breed en dan doen ze toch zo'n dingen voor ons. Het bier werd in onze glazen geschonken alsof het Champagne was, en de frietjes werden ons voorgeschoteld als kaviaar. Dit is echt ongelooflijk! Voor ons vertrek kregen we nog wenskaarten met spirituele spreuken en een paternoster. Niet dat deze dingen van erg grote waarde zijn, maar de manier waarop ze aan ons gegeven zijn maken ze onbetaalbaar. In Belgie kunnen we daar veel aan leren!

Ook hebben we gisteren de laatste hand gelegd aan onze lesvoorbereidingen, om vandaag van start te gaan in de primary school. Ik vind het nog steeds een fantastische ervaring om als blanke kerel in een klas vol Indische rakkers te zitten.
Met onze creatieve werkvormen trokken we de aandacht van de leerkrachten en de kinderen. Zo verdeelde Maaike in de lessen Frans haar klas in drie groepen, waarbij zowel Tim, Maaike als ikzelf een groepje voor onze rekening namen. De opdracht was om hun uitspraak te verbeteren. De lerares Frans van de primary school is de Franse taal zelf amper machtig. Daarom heeft ze ons gevraagd om een luister-CD in te spreken, om die later te gebruiken bij het handboek. Anders gezegd: Onze stemmen worden hier vereeuwigd om na ons vertrek gebruik te kunnen maken van onze buitennatuurlijke uitspraak in het Frans...??? :p

Daarnet hebben we ook onze voorbereidingen voor morgen afgewerkt. Vanaf nu zijn we dus vrij. Vanavond ga ik waarschijnlijk vroeg slapen want ik ben doodmoe en wat verkouden.

De groeten!

PS: In de rechter kolom heb ik nog een link toegevoegd naar de youtube-pagina waarop Tim een aantal filmpjes heeft toegevoegd, ondermeer van de Annual Day en van het Katholieke feest dat we met Biju bezochten.

Kerk- en tempelfeestjes...

Hey daar

De laatste dagen hebben we nogal wat kerkfeestjes afgeschuimd. Gisterenavond was er hier het grote Christelijke feest van Saint-Sebastian. Deze heilige speelt hier blijkbaar zo'n belangrijke rol bij de Katholieken, dat zijn feestdag een bijna even grote belangstelling geniet als kerstmis. Mr. Biju had ons uitgenodigd in de kerk om het feest bij te wonen. Zelden heb ik zo'n spectaculair massagebeuren bijgewoond. De verering van de heilige ging gepaard met een heuse processie, veel lawaai en vuurwerk. Vooraan liepen mannen die trompet en trommels bespeelden. Die werden gevolgd door honderden dames met parapluutjes in alle kleuren van de regenboog. De digitale camera van Maaike kon dit Christelijke festival minder apprecieren, want die weigert dienst sinds dat moment.

Het avondmaal hebben we genuttigd bij de oom van Biju. Deze had Indisch gekookt voor ons. Het eten dat hij had bereid was veel lekkerder dan wat we hier normaal op de campus krijgen, maar doordat mijn maag protesteerde heb ik er niet echt veel van gegeten. Ik had maaglast door het veel te pikante eten van 's middags. Gelukkig voel ik daar vandaag niks meer van.

Deze ochtend was fantastisch. We zijn naar een training school voor olifanten geweest. Daar aangekomen kregen we meteen de kans om een ritje te maken op zo'n beest. De huid van die dieren voelt helemaal anders aan dan ik me had voorgesteld. Je kunt het vergelijken met kurkdroog rubber, met hier en daar wat stekelige haartjes. We moesten op de olifant kruipen met behulp van een ladder. Gelukkig heb ik geen last van hoogtevrees...

Verder zagen we in de "elephant training school" een paar kleine olifantjes, die met hun zachte, weemoedige blik direct de harten van de dames stalen. Wat heeft zo'n olifant dat ik niet heb???

Daarna bracht Biju ons naar een Hindoetempel waar - jawel - een viering aan de gang was. Dit ging, net zoals het Christelijke feest van gisteren, weer gepaard met een hels lawaai. De Hindoes gebruiken olifanten in hun vieringen. Het is best wel imposant om zo' tonnenzwaar beest met gouden versieringen te zien staan op het binnenplein van de tempel. We kregen het aanbod om te blijven eten in de tempel. Het was lekker (maar pikant :p).

Iets na drie uur vannamiddag waren we terug op de campus. Na het drinken van een limejuice zijn we begonnen met het maken van onze lesvoorbereidingen voor overmorgen. Daar kunnen we morgen nog wat aan verderwerken, maar eerst gaan we kleren kopen voor Maaike. Ze wil een sari, maar aangezien dat niet zo confortabel is zal ze toch ook nog wat anders moeten kopen. Winkelen betekent dat ik ook morgen mijn "ventenrokje" zal hebben...

Jaja, we zullen foto's op het net plaatsen!

Fort Kochi

Eergisteren werden we om 15:00 verwacht in de Primary school voor de Annual Day. Dit grote schoolfeest was het zien waard, maar het duurde wel erg lang. Vijf uren aan een stuk moesten we stilzitten. De show begon met ellenlange speeches. Iedereen met een hoge functie in de school, moest dat toch wel even tonen op het podium... Indische bureaucratie... Na anderhalf uur begon men (drie kwartier aan een stuk) prijzen uit te delen aan alle studenten die uitblinken in een bepaald vak. Dit illustreert goed hoe het schoolsysteem hier is, erg op punten en succes gericht.

Gisteren zijn we de hele dag naar Fort Kochi geweest. ‘s Morgens vroeg vertrokken en een heerlijk bananenontbijt genuttigd. Vervolgens zijn we met de bus -ja, we hebben hier voor het eerst het openbaar vervoer gebruikt- in de richting van het Indische eilandje getrokken. De bus nemen in India is een belevenis op zich. Getoeter, geschreeuw en chaos alom! De situaties in het Indische verkeer zijn echt onvoorstelbaar voor wie ze zelf niet van dichtbij heeft meegemaakt. Wat bij ons een suicidale chauffeur zou genoemd worden, wordt hier eerder als "vlot" omschreven. Wij hebben er nog geen gezien, maar naar het schijnt gebeuren hier dus ook veel ongelukken... verwondert me niks. Toen ik mr. Biju vroeg of er in India zoiets bestaat als "verkeerspolitie" reageerde hij met de woorden: "please don't talk about the traffic". Ze schamen zich dus voor het zootje ongeregeld dat je hier op straat kunt aanschouwen... eveneens niet verwonderlijk.

Toen we waren aangekomen in Fort Kochi hebben we eerst wat cultuur opgesnoven. We bezochten het Hollands kerkhof, de Chinese fishnets (die echt het bezoeken waard zijn), het Indo-Europees museum en de Santa Cruz Cathedral. De foto’s hiervan staan online. ’s Middags aten we in een restaurantje dat onder de aanraders stond in de Trotter-reisgids. We kregen er ‘Poulet a la Normandie”, of toch iets dat daar goed op leek... Na de heerlijke, niet-pikante lunch hebben we wat souvenirs gekocht. Ik heb alvast iets waarmee ik vader gelukkig zal maken!

Daarna hebben we een boottocht van drie uren gemaakt rond het eilandje. Dat was echt een moment van pure rust en genot. We zagen dolfijnen naast de boot, overal reigers en zelfs een aantal roofvogels. We vermoeden dat die laatste arenden waren. Prachtig! Op de terugweg weigerde de motor van het bootje even dienst. Gelukkig konden we blindelings vertrouwen op onze professionele “kapitein”!!!??? Om de prijs te drukken deelden we ons bootje met een Hollands echtpaar. Daardoor kostte de tocht in totaal slechts 6 Euro per persoon. Hoe komen ze daar aan uit???

De climax was ’s avonds. We zijn naar een restaurant geweest waar we bier, biefstuk en frieten konden krijgen. Het was verzorgd, lekker en gezellig. Het terras waar we gegeten hebben was op de dakverdieping van een hotel. Van daaruit hadden we een machtig zicht over de vele lichtjes van de stad. In Belgie zou ziets stukken van mensen kosten, hier betaalden we voor ons drieen amper 14 Euro. Het meest verbazingwekkende is dan nog, dat er voor ons vier obers paraat stonden... Opnieuw: hoe komen ze daar aan uit???

Zopas hebben we onze eerste ECHTE Indische maaltijd genuttigd. Eerder hadden ze in de keuken steeds een andere saus gemaakt voor ons. Nu was het echter Republic Day, waardoor hier veel volk was om te eten, en wij moesten mee-eten met al de rest. Ik heb ongeveer de eerste dertig seconden van de maaltijd gesmaakt wat ik at, verder heb ik vooral VUUUUR gesmaakt!

In de late namiddag mogen we mee met mr. Biju naar zijn kerk. Ik ben wel eens benieuwd om hier een traditionele Indische viering mee te maken. Hij heeft ons overigens beloofd dat we ook nog eens samen naar een Indisch huwelijk zullen gaan. Wanneer dat zal plaatsvinden weet ik nog niet, maar ik kijk er alvast naar uit.

See you!

Annual day

Hallowkes daar!

Alles is hier een beetje op zijn plooi aan het vallen. Gisterenavond zijn er veel studenten naar huis vertrokken omdat het weekend is. Dat had als gevolg dat de studenten die blijven in het weekend al vroeger gingen slapen. Tim en ik waren blij dat we een goede nacht hebben gehad.

Na het eten van gisterenavond hebben we beslist om deze morgen voor ons eigen ontbijt te zorgen. Als ik zeg dat Tim de refter heeft omgedoopt tot “rufter” ken je waarschijnlijk al de reden voor deze actie. We kunnen zonder problemen elders eten, maar we moeten het wel steeds melden. Gisteren hebben we in de late namiddag wat fruit gekocht, dat we dan ook met veel smaak hebben opgesmuld vanmorgen. Ik miste bijna het branderige gevoel in mijn mond... Het is wel zalig dat wat in Belgie wordt beschouwd als “luxefruit”, hier alledaags fruit is. Ananas, mango, kokosnoten en kleine banaantjes zijn hier echt spotgoedkoop, appels zijn dan (naar Indische normen) duurder. Alles is hier echt waanzinnig goedkoop. Zo betaal je voor een glas verse “limejuice” amper drie Roepie, wat overeenkomt met twee oude Belgische Fr.

Om 9.30 vanmorgen werden we verwacht op de primary school voor de defnitieve afspraken omtrent onze lessen voor de volgende twee weken. De enige vereiste was dat we iets creatiefs zouden doen. Zo gaan we alledrie samen in een paar klassen (40 lln. per klas) een soort “PAV-achtig” hoekenwerk doen. Toen we met dat voorstel over de brug kwamen keek miss Parimal, de verantwoordelijke voor onze uurroosters, ons aan alsof we het warm water opnieuw hadden uitgevonden. Ze zijn hier wild van onze (in hun ogen) alternatieve werkvormen. Het was al na twaalf uur wanneer we terug op de campus aankwamen. Het nam dus bijna drie uren in beslag om onze lesroosters op te stellen. Je hebt hier twee mogelijkhedden: ofwel maak je je druk in het werktempo van de Indiers, ofwel onderga je het gewoon. Wij hebben voor de tweede mogelijkheid geopteerd. Miss Parimon was de hele tijd aan het klagen over hoe druk ze het heeft met de voorbereiding van de “annual day”, terwijl ze met iedereen die voorbijliep een praatje deed. Hillarisch...

Ook de taferelen die we tie zien kregen in de “staff room”, de lerarenkamer hier, waren goddelijk. Een achttal Indische dames, uitgedost in hun feestelijke sari, waren volgas aan het kakelen in het Malayalam over de “annual day”. Ik vroeg me af wie van de acht het eerst een ei zou leggen, maar dat laatste is er uiteindelijk niet van gekomen.

Straks moeten we vertrekken naar de “annual day”, we hebben begrepen dat dit een soort jaarlijks schoolfeest is. Ik veronderstel dat het echt de moeite waard zal zijn want iedereen heeft het erover. De beste leerlingen krijgen tijdens de ceremonie een soort prijs. Dit zal naar het schijnt ingekaderd worden in een spektakel van dans en muziek. Dat belooft...

Morgen hebben we gepland om de hele dag naar Ford Cochi te gaan, een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van de streek. Er wordt nog op authentieke Chinese wijze gevist en er zijn een aantal belangrijke tempels in de buurt. Ook zijn er veel sporen te vinden van het feit dat Nederland veel specerijenhandel heeft gevoerd met deze regio in de 17e en 18e eeuw.

Ook maandag, dinsdag en woensdag zijn we vrij omdat er nu maandag een Indische feestdag is met een aantal verlofdagen aan vastgekoppeld. Mr. Biju wil in onze “congee” nog naar een olifantenkwekerij, naar een kerk en om kleren gaan voor Maaike. Ook Tim en ik willen graag een typische Indische “herenrok” kopen. Dat lijkt fris aan de vis, en in dit weer kan ik dat wel apprecieren!

Afsluiten doe ik met de zin die ik hier wel honderd keer per dag uitspreken: “see you later and take care!”

Wacht, ze goan der ton wel ne kji van klapn...

Het is bijna middag en nu hebben we even tijd vooraleer we in de eetzaal moeten zijn voor de lunch. Ik ben momenteel nogal moe. Het valt op dat de Indiers minder slaap nodig hebben dan Belgen. Het lijkt alsof de slaapafdeling voor de mannen pas ontwaakt rond 22.30, ongeveer een uurtje voor wij onder de wol willen kruipen dus. Indische “tjingeltjangelmuziek” is niet direct mijn genre, en zeker niet op het moment dat ik wil slapen. In een slaapkamertje waarin muggengaas fungeert als raam lijkt het precies alsof die kerels met een muziekinstallatie naast je bed staan. Rond 01.30 wordt het stil in de kamer naast ons, en als wij opstaan rond 07.30 zijn al die gasten al weer vertrokken... Wanneer ze slapen is ons nog een raadsel.

Gisterenvoormiddag hebben voor het eerst voor een Indische klas gestaan. Een unieke ervaring! Eerst kregen we een korte rondleiding in de primary school van Rajagiri. Vervolgens observeerden we een aantal lessen en ieder van ons heeft ook een lesuur (dat hier maar 35 minuten duurt) les gegeven. Het valt op dat de “teacher” hier een hoge positie heeft op de sociale ladder. Zo moest ik een les social sciences, wat vergelijkbaar is met sociale economie, geven. Toen ik vroeg waarover die les moest gaan klonk het: “just teach them something”. Precies alsof alles wat de leraar te vertellen heeft per definitie boeiend en leerzaam is. Ik heb hen het verschil uitgelegd tussen de rol van de overheid in het communistische Kerala en de rol van de overheid in Belgie. Ze vonden het interessant, en vooral fascinerend om les te krijgen van een bleekscheet. Vanmorgen moesten we al teruggaan om ons programma van de komende weken te bespreken. Daar zijn ze hier goed in; alles moet tien keer besproken worden en voor alles dat we willen doen moeten we aan wel drie verschillende heren om toestemming vragen. Vlotte communicatie en efficient werken zijn twee zaken die hier nog moeten worden uitgevonden. Gisteren waren we vrij in de namiddag. We zijn naar Kalamassery (South-Cochin) geweest, op wandelafstand van de campus. Dit is hier absoluut geen toeristische regio. We vielen dan ook nogal op in het straatbeeld. Kinderen wilden ons handjes schudden, volwassenen vroegen naar onze namen, en telkens als we een foto wilden nemen was er wel een of andere Indier die mee het plaatje wou vullen. Het is onwaarschijnlijk om vast te stellen hoe mensen hier leven. Overal crossen auto’s door elkaar, je moet steeds uitkijken dat je niet overhoop wordt gereden door een brommer, en bussen racen om de inzittenden zo snel mogelijk naar de volgende stopplaats te brengen. Gelukkig bestaat er zoiets als de toeter, die hier verschrikkelijk veel gebruikt wordt. Als je hier hebt rondgelopen wordt het plots stukken geloofwaardiger dat dit land meer dan een miljard inwoners telt. Gisterenavond zijn we na het eten naar het huis van Jacob geweest. Jacob is de Indier die binnenkort naar Belgie komt. We werden onwaarschijnlijk hartelijk ontvangen. We kregen er een klein glaasje “home-made-wine” van Jacobs vader. Zijn moeder had een soort vis klaargemaakt met erwtjes erbij. Het eerste Indische eten waarvan we konden herkennen wat het was.

Ik verlang nu al stilletjes naar moeders biefstuk-friet. Oh ja, met een gewoon blaadje sla...

PS: Al onze foto's zijn te bekijken via de Picasa van Tim! Daar kun je naartoe surfen via de link in de rechter kolom.

Goed aangekomen

Na een turbulente nacht reizen kan ik hier tijdens mijn eerste vrije moment een berichtje op m'n blog plaatsen. De reis hiernaartoe is vrij vlot verlopen. De vlucht van Londen naar Bahrein had een uurtje vertraging waardoor we in Bahrein moesten "lopen voor ons leven". De Indische heren van de Gulf Air stelden ons gerust. "They'll wait", klonk het. Vanaf dat moment wist ik dat we ons de komende weken niet druk zullen mogen maken. Als er problemen zijn zullen we die wel oplossen. Gelukkig bleven die problemen uit.

Nadat we op Indisch tempo uitgecheckt hadden vonden we mister Biju, een guitige local die vervoer van de vluchthaven naar de campus had geregeld voor ons. We kregen een korte rondleiding in het donker en lagen uiteindelijk rond 5.30 plaatselijke tijd in ons bed. Dat mijn kamertje amper anderhalve op drie meter is kon me niet deren, ik was gewoon blij dat ik kon slapen. Gelukkig moesten we vanochtend niet vroeg opstaan. Pas om 1 uur werden we aan tafel verwacht voor de lunch. Zelden zo'n pikant ontbijt gegeten...

Deze namiddag heeft mister Biju ons getoond waar we onze alledaagse inkopen als fruit, water en koekjes kunnen kopen. Verder heeft hij ons ook voorgesteld aan het hoofd van de lagere school, de priester van de campus en de directrice van het college of social sciences. We liepen zopas ook Jacob en Neetu tegen het lijf, de twee studenten die binnenkort naar Belgie komen.

Morgen Moeten we om 8.30 in de lagere school zijn om een aantal lessen (Sociaal-economische wetenschappen in mijn geval) te observeren. Vrijdag is het onze beurt, dan mogen we zelf voor het eerst lesgeven.

Ik laat zeker weten hoe het geweest is.

Aftellen!

Ik heb zopas becijferd dat ik binnen 24 uren ongeveer zal landen in Bahrein. Momenteel lijkt dat nog "unreal", maar het wordt toch stilaan realiteit. Zoveel vragen spoken door mijn hoofd. Hoe zal het daar zijn? Zullen de mensen meevallen? Zal hun eten niet te "hot & spicy" zijn? Zal mijn slaapplaats een beetje deftig zijn?

Morgenavond ken ik het antwoord op al deze vragen. Eerlijk gezegd voel ik me weer als een achtjarige die naar Bellewaerde op schoolreis gaat.

Straks nog snel de laatste spullen in mijn valies stoppen en dan ben ik er volledig klaar voor (hoop ik). Vanavond vroeg onder de wol want morgen op 03.00 is het voor mij alweer dag.

Ik houd jullie allen via deze weg op de hoogte van wat ik in India zal uitspoken.

Tot binnen zes weken!