Thank you for teaching us!

Oooooooooef...

Na een paar drukke dagen, heb ik nog eens tijd om te bloggen. Deze week was nogal hectisch. We waren goed voorbereid op alle lessen die we moesten geven, maar de Indische onvoorspelbaarheid heeft ons meer dan eens parten gespeeld.

Zo hebben we (vooral Maaike dan) nogal wat tijd gespendeerd aan de opnames voor de French lab die men hier wil maken. Onze Franse uitspraak staat hier sinds vandaag of film. De filmfragmenten (dialoogjes) zullen gebruikt worden door een Indisch bedrijf dat een softwarepakket wil ontwikkelen voor Franse lessen. Dat kwam er dus nog eens bij, naast de lesvoorbereidingen. Akkoord, we zijn met z’n drieën en kunnen dus het werk wat verdelen. Veel individuele lessen moesten we niet geven, maar de voorbereidingen lopen hier gewoon veel minder vlot dan thuis. Als je iets wil kopiëren is het al een heus karwei om dat geregeld te krijgen. Ook om iets af te drukken met de computer zijn er af en toe nogal wat problemen. Verder moet je ook geluk hebben dat het internet werkt als je een les wil maken. Dat was vooral gisteren een probleem, toen we de laatste hand wilden leggen aan de PowerPoint van Europa.

De lessen zijn uiteindelijk allemaal vrij vlot verlopen deze week. Toch was het niet zo vanzelfsprekend om, zonder daar specifiek voor opgeleid te zijn, les te geven aan kinderen van het eerste leerjaar. De werkblaadjes die ik had gemaakt voor deze groep waren iets te moeilijk. Het niveau wat overschat dus... Toch ben ik achteraf gezien blij dat we geen les hoefden te geven aan leerlingen ouder dan dertien jaar. Dat is immers de leeftijd waarop ze specifieke termen moeten beginnen kennen voor vakken als economie. Ook zouden die pientere kereltjes dan al wel eens vragen durven stellen waarop antwoorden in het Engels nogal moeilijk wordt.
Vorige week had de verantwoordelijke voor ons lessenrooster gevraagd of we een dansles konden geven deze week. We hebben aan drie verschillende groepen “de Plopdans” gegeven. Hillarisch om die Indische kinderen massaal te zien “ronddraaien als een gans”. Toen we gisteren zagen van welk niveau hun Hindidanslessen zijn, hadden we toch het gevoel dat de leerlingen ons beter dansles hadden geven dan omgekeerd! Hoe dan ook, de kinderen hadden zich goed geamuseerd. Na de les klonk het dan ook weer veelvuldig “thank you for teaching us”. De mouwefrottertjes...

Zondag hebben we een Hindoehuwelijk bijgewoond. Ik vond dit wel eens de moeite, maar toch had ik een uitbundigere sfeer verwacht. De “arranged marriages” zijn hier nog steeds gebuikelijk. Misschien was het daardoor dat zowel bruid als bruidegom er niet echt enthousiast uitzagen. Het gegeven uithuwelijken heeft in het Westen een nogal negatieve connotatie. Hier vindt men dat echter heel gewoon. Toen we de mening van Ajeed vroegen, een jonge docent met open geest, reageerde hij met de volgende uitleg: “Iemand die rijk is, en een mooie villa heeft, zal toch nog steeds opkijken naar het grotere huis van z’n buurman. Mensen zijn dus nooit gelukkig. Daarom moet je leren het positieve zien van wat je hebt, en niet steeds kijken naar wat je eventueel zou kunnen hebben. Zo is het ook met een vrouw. Als je moet samenleven met iemand die je toegewezen wordt, kun je niet anders dan het positieve te zoeken in die persoon. Het heeft in zo’n situatie geen zin om jaloers te zijn op de mooie vrouw van je buur, want die heeft ook negatieve kanten.” Enerzijds is het zeer interessant en verrijkend om met zo’n visie geconfronteerd te worden, maar anderzijds denk ik toch dat het quasi onmogelijk is om gelukkig te zijn in een relatie waarin verliefdheid afwezig is.

Zondagmorgen is ook Elien, een studente van de Katho in Kortrijk, aangekomen. Zij zal hier negen maanden verblijven. We hebben haar met plezier alles getoond wat we zelf al ontdekt hadden. Ook zijn we eergisteren om kleren geweest voor Elien. Tim en ik hebben een Dhotti gekocht, een typische Indische mannenrok. Gelukkig hielpen onze Indische kamergenoten ons bij het aantrekken ervan, want dat is toch net iets gecompliceerder dan het omwinden van een badhanddoek. De dames zijn gisteren naar een naaister geweest. De wandeling naar Kalamassery was tevergeefs, want het naaiwinkeltje was al gesloten. Vandaag zijn ze terug tot in het dorp gewandeld, en opnieuw zonder succes. Maaike haar kleren waren klaar, maar alles zat nogal strak zat rond haar “rondingen”, waardoor de naaister nog een aantal aanpassingen zal moeten doen. Hopelijk hebben Maaike en Elien morgen al hun kleren, dan zijn Tim en ik van het geklaag verlost...