patatjes bij de nonnekes

Gisteren moesten we opnieuw naar het Saint-Josephs college of teacher education. Het was een gewone lesdag. Om 10 uur werden we hartelijk verwelkomd met thee. Die thee werd gezet door de “tea supplier”. Dat is een vrouw die de hele dag moet wachten bij de koffie- en theeautomaat tot er iemand om een kopje komt. Boeiende job! Precies alsof de mensen zelf die automaat niet kunnen bedienen. Soms heb ik de indruk dat ze hier gewoon jobs uitvinden om die meer dan een miljard Indiers aan de slag te krijgen.

We woonden een aantal lessen bij, die toch van een beduidend lager niveau zijn dan onze lessen in het hoger onderwijs. De studenten kunnen hier pas een lerarenopleiding aanvatten nadat ze een andere hogere studie (vaak universitaire opleiding) hebben afgewerk. Als je ziet hoe de lessen in de lerarenopleiding hier verlopen, dan stel ik me ook vragen bij de universitaire opleidingen hier in India. Het valt dan ook op dat iedere student waarvan de ouders het zich kunnen permiteren, aan een universitaire opleiding begint. Studenten die niet slagen zijn we hier nog niet tegengekomen...

’s Middags kregen we opnieuw lekker eten. We hadden maandag van onze tong laten rollen dat we in Belgie meestal aardappelen eten. Gevolg: de nonnekes hadden patatjes klaargemaakt, speciaal voor ons. Ik moet eerlijk bekennen dat hun gebakken aardappelen fantastisch smaakten na vier weken zonder een gewone Belgische patat! Het enige mindere punt van de maaltijden is dat er rond onze tafel constant twee nonnetjes in ons bord staan te kijken. Om de halve minuut krijgen we de vraag of we echt niks tekort hebben. “Bit more rice? Some water? Good potatoes?...” Grenzeloze gastvrijheid heet zoiets.

In de namiddag was er een les weggevallen omdat alle docenten van de school een spoedvergadering hadden. In dat uurtje werden de Belgische gasten natuurlijk ingeschakeld om alle studentes te annimeren. Wederom moesten we vooraan op een podium zitten. De volle zaal kon dan willekeurige vragen op ons afvuren. Sommige studentes durven ons gewoonweg niet aan te spreken omdat we “de belangrijke buitenlandse gasten” zijn. Soms vind ik het gênant om als "zo belangrijk" te worden beschouwd omdat ik een ander kleurtje heb. Ik denk dat het Belgische, gewone leven ontnuchterend zal zijn. De mensen zullen me niet meer aanspreken op straat en ik zal opnieuw zelf mijn eten moeten inscheppen. Hoewel, Daan kan dat ook goed... :p
Deze morgen observeerden we opnieuw een paar lessen. In een les sociale wetenschappen hadden de studentes een quiz georganiseerd bij wijze van didactische oefening. Toen Tim en ik plots een vraag correct konden beantwoorden mochten we totaal onverwacht deelnemen aan de quiz. Natuurlijk konden de studentes (en tante nonneke vooraan de klas) dat wel apprecieren. Tot onze grote verbazing slaagden we er dan ook nog in om de tweede plaats te behalen in de quiz, waardoor we een plastieken roosje als prijs wonnen. Te bedenken dat er heel wat typisch Indische vragen in de quiz zaten, vind ik een tweede plaats nog niet zo slecht...

Na het heerlijke middagmaal moesten we nog maar eens het podium beklimmen om een presentatie te geven over de Europese cultuur. We hebben de powerpoint die we vorige week gemaakt hadden voor de primary school opnieuw gebruikt. Het spreekt voor zich dat we die wat hebben aangepast aan het niveau. Ik amuseer me eigenlijk wel best op die school. Hopelijk hebben we morgen weer evenveel fun als vandaag.

Tot later!

PS: Voor hen die vol ongeduld wachten op een nieuwe lading foto’s: ZE STAAN ONLINE!