De laatste lesdag

Gisteren was onze laatste lesdag in de primary school. We moesten enkel nog een combined class geven in de voormiddag. Daarna hebben we nog een oersaaie wiskundeles geobserveerd. Ze hebben hier blijkbaar onze aanwezigheid sterk geapprecieerd want voor ons vertrek werden we hartelijk bedankt. Ook met de Indische lekkernijen die we hebben uitgedeeld tijdens de pause, hebben we gescoord.

Vandaag moesten we om 09.30 opnieuw in de primary school zijn. Het zou vreemd geweest zijn als ze ons hier zomaar lieten vertrekken… Alle hoge pieten van de school stonden weer paraat om ons nog eens uit te zwaaien. De principal, father Antony en de leraressen waarmee we vaak in contact waren gekomen, ze waren allen van de partij. We kregen een koperen schaaltje met het opschrift “I love Kerala”. Echte kitsch, maar toch mooi omdat het met zo’n groot hart werd gegeven. Ook kregen we een DVD met muziek die hier in de kerk wordt gebruikt, vanzelfsprekend met typisch Indische instrumenten. Niet verwonderlijk dat die DVD een presentje was van father Antony.

Gisteren had Biju eindelijk tijd om ons eens grondig rond te leiden in Ernakulam. Hij toonde ons waar we een koffie kunnen drinken, waar we een supermarkt kunnen vinden en waar de bioscoop is. Praktisch om te weten, want in een supermarkt kan de winkelier niet zomaar het dubbel van de prijs aanrekenen. Dat laatste gebeurt hier eigenlijk vrij frequent in kleine plaatselijke winkeltjes. Ook het discussieren over de prijs is niet gemakkelijk, omdat onze huidskleur verraadt dat we gemakkelijk de prijs kunnen betalen die de winkelier aanrekent.

Na het avondeten wilden de meisjes nog even naar huis bellen. Toen ze om kwart voor tien naar hun kamers gingen, zag het keukenhulpje dat ze “zo laat” nog aan het ronddoolen waren op de campus. Normaal gezien moeten de meisjes hier stipt om 09.00 op hun kamers zijn. Het hoort niet dat een meisje uitgaat of sociale contacten onderhoudt als het buiten al donker is. Een stap terug in de tijd… Omdat we buitenlanders zijn gelden die regels voor ons niet zo strikt, maar toch moeten ze vandaag aan father Prasant vertellen dat ze “de wet hebben overtreden”. Het is vrij lastig om, als je gewoon bent aan de Westerse vrijheid, in het Indische conservatieve systeem te stappen.

Deze morgen hebben we, voor we vertrokken naar de primary school, onze eerste les Malayalam gekregen. Dat is het meest gesproken dialect hier in de staat Kerala, en voor ons een aartsmoeilijke opdracht om het correct uit te spreken. We proberen de woorden fonetisch te memoriseren. Tellen tot vijf lukt al net, maar veel verder reikt onze kennis nog niet. Ook leren we hoe sommige plaatsnamen geschreven zijn in het Malayalam. Dat is vooral belangrijk om de bus te nemen, want hier staan nergens richtingen aangegeven. Je moet dus kijken op het bord aan de voorruit van de bus om te zien waar die naartoe rijdt. Niet gemakkelijk zonder kennis van Malayalam.

Oh ja, voor ik het vergeet: Ik heb hier gisteren voor het eerst mijn kleren gestreken. “A hell of a job”, bij deze temperaturen. Erg netjes is het hier blijkbaar niet om een Dhotti te dragen die gekreukt is, dus als je wil integreren zoals het hoort, is strijken een noodzakelijk kwaad. Stel je een keukenhanddoek voor van meer dan een meter breed, en een lengte van toch wel vier meter… Jaja moeders, als je denkt dat je veel strijkwerk hebt in Belgie, troost je dan met de gedachte dat de Indische moeders het toch nog net iets moeilijker hebben!

Tot de volgdende