We konden een bezoek brengen aan een kleinschalig weeshuisje in Kalamassery, op wandelafstand van de campus. De negen kinderen in het weeshuis worden er onderhouden door 3 nonnetjes. Er heerste een erg huiselijke sfeer, maar het viel toch op dat de financiele steun die dergelijke kleine weeshuisjes krijgen niet te vergelijken is met projecten als bijvoorbeeld SOS children's village.
Alle kinderen waren jonger dan 5 jaar, wat deels mede oorzaak was voor het "jankconcert" dat we kregen bij onze aankomst in het weeshuis. Een blanke ziet er blijkbaar angstaanjagender uit dan wij vermoeden in Belgeland...
Er verblijven een vijftal piepkleine baby's en nog een aantal peuters. Het duurde dan ook niet lang voor de dames wegsmolten voor de weesjes. Gelukkig ben ik toch nog buitengeraakt zonder zo'n kleine, hoewel het toch niet veel gescheeld heeft... :p
In de namiddag heb ik een beetje gewerkt aan mijn lesvoorbereidingen en heb ik een babbel gehad met Biju. We hadden het ondermeer over geld verdienen in het buitenland. Voor Biju is het een droom om Belgie te komen werken. Ik had de indruk dat hij probeerde om iets los te peuteren... Begrijpelijk, want hij wordt dagelijks geconfronteerd met (in zijn ogen) steenrijke buitenlandse studenten. Hij moet een maand hard werken voor een bedrag van 12500 Roepies (ongeveer 200 Euro), terwijl wij dit weekend met 4 een houseboat huurden van 9000 Roepies. Dergelijke activiteiten zijn voor hardwerkende locals onbetaalbaar, terwijl buitenlandse studentjes zonder verpinken zo'n bedrag kunnen neertellen.Vanochtend werden we verwacht in de kantoren van Outreach. Outreach is een overkoepelende organisatie van ngo's. We ontmoetten kort een aantal personeelsleden en kaderleden, maar het onthaal was heel wat minder hartelijk dan de afgelopen weken in de scholen. Ook kregen we uitleg bij de verschillende activiteiten van Outreach. De uitleg werd gegeven door de Indier van wie we op zijn huwelijk waren geweest een paar weken geleden... Vriendelijke gast!
In Outreach is het ook mogelijk om kinderen te sponseren die uit trieste thuissituaties komen, zodat ze de mogelijkheid krijgen om naar school te gaan. Door een kind te sponseren valt er ook een groot deel financiele last weg voor de ouders, wat eigenlijk de hele levenssituatie van het kind verbetert. Dit is dus een beetje vergelijkbaar met het bekende Foster Parents Pland. Net voor de lunch hadden we gevraagd of we alledrie een kindje kunnen sponseren. We werden meteen in contact gebracht met de persoon die verantwoordelijk is voor die sponseringen. De administratie rond de sponsering zou geregeld worden na de lunch. Om twee uur werden we terug verwacht in Outreach...
Om 15.00 zaten we al een uur te wachten op diegene die ons verder zou helpen voor de sponsering. Toen ik even ging informeren bleek dat hij ons toch een heel, heel, heel klein beetje vergeten was. TOF! Om kwart voor 4 kregen we dan eindelijk de rest van de uitleg. In twintig minuutjes bleek het dan al afgelopen te zijn. We hadden gehoopt op een verdere rondleiding in Outreach, maar niemand had er tijd voor ons. Een koude douche na de hartelijke ontvangst van vorige weken.
Gelukkig kunnen we morgen externe projecten gaan bezoeken. De dame die ons morgen zal rondleiden is erg vriendelijk, maar niet echt vlot in het Engels. We gaan naar een eiland dichtbij Ernakulam, waar een aantal instellingen zijn waar bejaarde mensen worden verzorgd. In Belgie zijn dergelijke diensten vanzelfsprekend, maar hier is het tamelijk vernieuwend. De projecten die wij zullen bezoeken zijn bijna allemaal opgestart na 1995. Het ziet er allemaal erg interessant uit.
Ze hebben ons gevraagd of we een activiteit willen voorbereiden voor de oudjes. Bestaat er een betere activiteit dan EEN BINGOAVOND??? Hopelijk snappen ze er iets van, want de oudere generatie begrijpt over het algemeen geen Engels. Hopelijk kunnen we ons duidelijk maken in ons beste Malayalam.
Tot de volgende
Geen opmerkingen:
Een reactie posten