Cullinaire clash

Voldaan, moe en rond gegeten heb ik eindelijk nog een momentje tijd om te bloggen. We zijn nog maar pas terug van Ernakulam. We waren net op tijd terug om Maaike op tijd af te zetten in de girls hostel. Samen met Clemens, de Duitser die hier ook verblijft, zijn we in Pizza Hut gaan eten.

Een Westerse maaltijd smaakt toch altijd dat ietje meer dan het Indische eten. Toch begin ik te wennen aan de rijst. Na een paar dagen heb ik mijn hersenen omgeschakeld naar “India-stand”. Dat is me zo goed gelukt dat ik het Indische eten zelfs soms begin te apprecieren. Men heeft hier gewoon een andere eetcultuur. “Learn to live with it”, zei Clemens, die zijn Duitse braadworsten toch al vijf maanden moet missen. Ik probeer zijn raad indachtig te zijn.

Gisteren moesten we opnieuw lesgeven. We gaven een combined class rond het thema "Belgie". Het was een soort PAV-les waarbij we de klasgroep van 40 leerlingen in drie groepen verdeelden. Iedere groep kreeg in een andere hoek van het klaslokaal les. Maaike bracht de leerlingen een en ander bij over het Belgische godsdienstlandschap en over onze “plaatselijke” gebruiken. Tim had het over de onderwerpen aardrijkskunde en geschiedenis. Ikzelf heb het vakonderdeel “social sciences” behandeld. Samen met de leerlingen heb ik verschilpunten en gelijkenissen tussen de Belgische en de Indische levensloop uitgeklaard. De leerlingen zijn hier gewoon om op traditionele manier les te krijgen. Het was voor hen dus wel eens leuk om iets nieuws te doen. Na de les kwamen de kinderen onze namen vragen. Enkelen hadden zelfs zoveel lef dat ze een handtekening durfden te vragen aan die blanke kerels... Ik voelde me even de Indische Koen Wauters.

Na onze lessen werden we bij de hoofdpriester van de primary school geroepen. Hij had blijkbaar gehoord van de opnameplannen van de lerares Frans. Hij had nog een straffer voorstel... In de primary school beschikken ze hier al over een English lab, dat is een computerklas waar software op de pc’s staat waarmee luisteroefeningen kunnen gedaan worden. Nu willen ze hier dat wij de stemmen inspreken voor de software van een French lab. In de primary school is er niemand die zo goed Frans kan als wij, hoewel ons niveau naar Belgische normen maar matig is. Daarom zijn we natuurlijk vereerd dat we dat mogen doen.

Gisterenavond gingen we uit eten met Jacob. We wilden nog iets terug doen voor hem vooraleer hij naar Belgie vertrekt. Zijn ouders hadden immers al zoveel voor ons gedaan. We zijn met hem naar een chique (Westers) restaurant geweest waar we hem een Belgische biefstuk-friet hebben voorgeschoteld. Hij vond het eten lekker, maar eten met mes en vork was een beetje onwennig. Het was voor hem de eerste keer dat hij dit moest doen. We moesten hem dus uitleggen hoe hij een mes en een vork moet vasthouden. Het was eigenlijk best wel komisch. Op een bepaald moment begon hij zijn broodje in stukken te snijden. Toen hebben we hem maar uitgelegd dat hij het broodje gerust met de hand mocht eten. Hij is nu tenminste voorbereid op de Belgische tafelgebruiken...

Zo zie je maar dat onze cultuur niet centraal staat in de wereld, al zouden we onszelf in het Westen wel eens als “meest ontwikkeld” durven beoordelen... Deze kleine verschillen zorgen ervoor dat deze India-ervaring fantastisch en niet na te vertellen is. Uit alles wat ik hier meemaak leer ik, en alles wat ik hier meemaak zal ik mijn hele leven meedragen.