Einde van de werkweek

Er staat weer een lang weekend voor de deur. Echte vakantieperiodes kennen de werkende Indiers niet. Dat gemis compenseren ze ruimschoots met de overvloed aan vakantiedagen. Voor iedere naamdag van een heilige die ook maar iets te betekenen heeft, mogen die kadetten hier een dag thuisblijven. Het spreekt voor zich dat wij daar niet rouwig om zijn. Zondag en maandag gaan we met een houseboat de backwater bevaren. De woorden Kerala, toerisme en houseboat worden vaak in een adem uitgesproken. Het belooft dus een onvergetelijke ervaring te worden. Morgen, zaterdag, hebben we tijd om wat schoolwerk te doen. Ik zal ook mijn kleren wassen en mijn kamer eens uitmesten. Ondertussen heb ik al ondervonden dat een kamertje van 6 vierkante meter er nogal vlug gaat uitzien als een koeienstal...

Deze week is rustig en goed verlopen. Ik moest wel iedere ochtend vroeg uit de veren. Om 6.30 deze ochtend lag ik al yoga-oefeningen te doen op mijn matje. Omdat yoga een belangrijk onderdeel vormt van de Indische/Hindoeistische cultuur vonden we het belangrijk om er kennis mee te maken. Blijkbaar moet yoga beoefend worden tijdens zonsopgang of zonsondergang. Daar de meisjes sowieso al niet veel aan hun avonden hebben omdat ze zo vroeg binnen moeten zijn in de hostel, hadden ze het liever in de ochtend gedaan. Volgs zoals we zijn, hebben Tim en ik er dan maar mee ingestemd om de lessen in de ochten de nemen. Ondertussen ben ik wel de enige mannelijke overblijver, buiten de Duitser Felix gerekend dan.

Eerlijk gezegd vallen de yogalessen een beetje tegen. Ik had er meer van verwacht. We moeten vooral veel rekoefeningen doen. Overigens val ik bijna iedere dag in slaap tijdens de relaxatieoefeningen op het einde van de les. Gelukkig kan ook onze lerares daar om lachen.

Ook weer deze week moesten we naar het St. Joseph college. Hoe langer ik er was, hoe meer ik me er amuseerde. Zo is het trouwens voor mijn hele verblijf in India. We leerden de meisjes uit het vrouwencollege wat beter kennen en het formele gedoe van de eerste dagen in St. Josephs viel helemaal weg. Het is pas tijdens informele conversaties en persoonlijke gesprekken dat je echt een cultuur leert kennen.

Zo sprak ik deze week tegen een jongedame van 24 jaar oud. We hadden het over het uithuwelijken dat hier nog steeds gebruikelijk is. Ik vroeg haar of ze het niet erg vindt dat ze zelf geen partner kan kiezen. Ze leek het eigenlijk best wel gemakkelijk te vinden. Het kwam er bijna op neer dat ze zich dan tenminste niet moest opstellen als een hoer om zelf een man te vinden???!!! Toen ik haar vroeg wat ze zou doen indien haar man haar zou slaan, wat hier in veel gezinnen ook dagelijkse koek is, kreeg ik als antwoord: ik zou stilletjes huilen en vooral niks laten merken aan mijn ouders en kinderen. Zou zou de buitenwereld denken dat ik een goed huwelijk heb. "A wife has to suffer for the happiness of her family" Ik denk dat ik het gevoel dat ik na dat gesprek had het best kan omschrijven als "cultuurshock".

De studentes van het college moesten de hele week lesgeven. Er gingen dus geen theoretische lessen door. Er was enkel microteaching. Dat houdt in dat studenten lesgeven aan hun eigen klas om zo hun vaardigheden als leerkracht te verbeteren.

We zagen eerlijk gezegd veel lessen die vrij slecht waren. Het is ook eens leerzaam om te zien hoe het niet moet. De studenten hebben dan ook nog veel te leren, want de lessen die wij observeerden waren bij de meesten de eerste echte lessen die ze volledig zelf moesten geven. Het beoordelen van de lessen gebeurde door de klasgroep. Zeker bij de eerste lessen die iemand geeft is dit niet de ideale evaluatiemethode, want ze spaarden elkaar nogal. Alle beoordelingen waren dus goed... Tot de Belgen zich moeiden. Nu en dan konden we het toch niet laten om wat tips te geven. Ik woonde bijvoorbeeld een paar economielessen bij waarin theorieen werden uiteengezet zonder ook maar een praktisch voorbeeld. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we daar in onze eigen stage niet zouden moeten mee afkomen. Ook Tim, de aardrijkskundige onder ons, kreeg even de kriebels toen bij vaststelde dat aardrijkskundestudenten moesten overleggen met elkaar om een windroos te tekenen.

Ik wil hier ook niet te negatief over doen, want ze leken onze adviezen wel te apprecieren. Gelukkig zagen we ook een aantal goede lessen. De leraressen in opleiding konden dan ook probleemloos de positieve aspecten van die lessen aanduiden. Dat betekent toch dat ze er oog voor hebben en dat betekent al heel wat.

Vandaag was het onze laatste dag in het St. Joseph college. Er was een heuse ceremonie in de namiddag, met Indische dans. Enkele studentes zongen ook voor ons. Het is fantastisch dat we hier overal zo warm onthaald en uitgezwaaid worden. We hebben twee zalige weken gehad in het college en we vonden het dan ook jammer dat we volgende week andere taken zullen krijgen. Ik moet eerlijk bekennen dat het vertederend was om te zien dat de nonnetjes het oprecht jammer vonden dat we moesten gaan. Ook alle studentes wilden nog op de foto met ons (vooral met Tim in ik dan...)

Al die leraressen in opleiding zijn ouder dan mij. Ze vonden het dan ook tof om "chechi" genoemd te worden, wat zoveel is als het Malayalam voor "oudere zus". Hopelijk is de ervaring bij Outreach, het sociale werk voor volgende week, even positief als alle ervaringen van deze week.

Ik hoop dat ze bij Outreach beseffen dat ze goed hun best zullen moeten doen om die 200 Chechi’s te compenseren voor Tim en ik!!!

Tot de volgende blog...