Annual day

Hallowkes daar!

Alles is hier een beetje op zijn plooi aan het vallen. Gisterenavond zijn er veel studenten naar huis vertrokken omdat het weekend is. Dat had als gevolg dat de studenten die blijven in het weekend al vroeger gingen slapen. Tim en ik waren blij dat we een goede nacht hebben gehad.

Na het eten van gisterenavond hebben we beslist om deze morgen voor ons eigen ontbijt te zorgen. Als ik zeg dat Tim de refter heeft omgedoopt tot “rufter” ken je waarschijnlijk al de reden voor deze actie. We kunnen zonder problemen elders eten, maar we moeten het wel steeds melden. Gisteren hebben we in de late namiddag wat fruit gekocht, dat we dan ook met veel smaak hebben opgesmuld vanmorgen. Ik miste bijna het branderige gevoel in mijn mond... Het is wel zalig dat wat in Belgie wordt beschouwd als “luxefruit”, hier alledaags fruit is. Ananas, mango, kokosnoten en kleine banaantjes zijn hier echt spotgoedkoop, appels zijn dan (naar Indische normen) duurder. Alles is hier echt waanzinnig goedkoop. Zo betaal je voor een glas verse “limejuice” amper drie Roepie, wat overeenkomt met twee oude Belgische Fr.

Om 9.30 vanmorgen werden we verwacht op de primary school voor de defnitieve afspraken omtrent onze lessen voor de volgende twee weken. De enige vereiste was dat we iets creatiefs zouden doen. Zo gaan we alledrie samen in een paar klassen (40 lln. per klas) een soort “PAV-achtig” hoekenwerk doen. Toen we met dat voorstel over de brug kwamen keek miss Parimal, de verantwoordelijke voor onze uurroosters, ons aan alsof we het warm water opnieuw hadden uitgevonden. Ze zijn hier wild van onze (in hun ogen) alternatieve werkvormen. Het was al na twaalf uur wanneer we terug op de campus aankwamen. Het nam dus bijna drie uren in beslag om onze lesroosters op te stellen. Je hebt hier twee mogelijkhedden: ofwel maak je je druk in het werktempo van de Indiers, ofwel onderga je het gewoon. Wij hebben voor de tweede mogelijkheid geopteerd. Miss Parimon was de hele tijd aan het klagen over hoe druk ze het heeft met de voorbereiding van de “annual day”, terwijl ze met iedereen die voorbijliep een praatje deed. Hillarisch...

Ook de taferelen die we tie zien kregen in de “staff room”, de lerarenkamer hier, waren goddelijk. Een achttal Indische dames, uitgedost in hun feestelijke sari, waren volgas aan het kakelen in het Malayalam over de “annual day”. Ik vroeg me af wie van de acht het eerst een ei zou leggen, maar dat laatste is er uiteindelijk niet van gekomen.

Straks moeten we vertrekken naar de “annual day”, we hebben begrepen dat dit een soort jaarlijks schoolfeest is. Ik veronderstel dat het echt de moeite waard zal zijn want iedereen heeft het erover. De beste leerlingen krijgen tijdens de ceremonie een soort prijs. Dit zal naar het schijnt ingekaderd worden in een spektakel van dans en muziek. Dat belooft...

Morgen hebben we gepland om de hele dag naar Ford Cochi te gaan, een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van de streek. Er wordt nog op authentieke Chinese wijze gevist en er zijn een aantal belangrijke tempels in de buurt. Ook zijn er veel sporen te vinden van het feit dat Nederland veel specerijenhandel heeft gevoerd met deze regio in de 17e en 18e eeuw.

Ook maandag, dinsdag en woensdag zijn we vrij omdat er nu maandag een Indische feestdag is met een aantal verlofdagen aan vastgekoppeld. Mr. Biju wil in onze “congee” nog naar een olifantenkwekerij, naar een kerk en om kleren gaan voor Maaike. Ook Tim en ik willen graag een typische Indische “herenrok” kopen. Dat lijkt fris aan de vis, en in dit weer kan ik dat wel apprecieren!

Afsluiten doe ik met de zin die ik hier wel honderd keer per dag uitspreken: “see you later and take care!”