Wacht, ze goan der ton wel ne kji van klapn...

Het is bijna middag en nu hebben we even tijd vooraleer we in de eetzaal moeten zijn voor de lunch. Ik ben momenteel nogal moe. Het valt op dat de Indiers minder slaap nodig hebben dan Belgen. Het lijkt alsof de slaapafdeling voor de mannen pas ontwaakt rond 22.30, ongeveer een uurtje voor wij onder de wol willen kruipen dus. Indische “tjingeltjangelmuziek” is niet direct mijn genre, en zeker niet op het moment dat ik wil slapen. In een slaapkamertje waarin muggengaas fungeert als raam lijkt het precies alsof die kerels met een muziekinstallatie naast je bed staan. Rond 01.30 wordt het stil in de kamer naast ons, en als wij opstaan rond 07.30 zijn al die gasten al weer vertrokken... Wanneer ze slapen is ons nog een raadsel.

Gisterenvoormiddag hebben voor het eerst voor een Indische klas gestaan. Een unieke ervaring! Eerst kregen we een korte rondleiding in de primary school van Rajagiri. Vervolgens observeerden we een aantal lessen en ieder van ons heeft ook een lesuur (dat hier maar 35 minuten duurt) les gegeven. Het valt op dat de “teacher” hier een hoge positie heeft op de sociale ladder. Zo moest ik een les social sciences, wat vergelijkbaar is met sociale economie, geven. Toen ik vroeg waarover die les moest gaan klonk het: “just teach them something”. Precies alsof alles wat de leraar te vertellen heeft per definitie boeiend en leerzaam is. Ik heb hen het verschil uitgelegd tussen de rol van de overheid in het communistische Kerala en de rol van de overheid in Belgie. Ze vonden het interessant, en vooral fascinerend om les te krijgen van een bleekscheet. Vanmorgen moesten we al teruggaan om ons programma van de komende weken te bespreken. Daar zijn ze hier goed in; alles moet tien keer besproken worden en voor alles dat we willen doen moeten we aan wel drie verschillende heren om toestemming vragen. Vlotte communicatie en efficient werken zijn twee zaken die hier nog moeten worden uitgevonden. Gisteren waren we vrij in de namiddag. We zijn naar Kalamassery (South-Cochin) geweest, op wandelafstand van de campus. Dit is hier absoluut geen toeristische regio. We vielen dan ook nogal op in het straatbeeld. Kinderen wilden ons handjes schudden, volwassenen vroegen naar onze namen, en telkens als we een foto wilden nemen was er wel een of andere Indier die mee het plaatje wou vullen. Het is onwaarschijnlijk om vast te stellen hoe mensen hier leven. Overal crossen auto’s door elkaar, je moet steeds uitkijken dat je niet overhoop wordt gereden door een brommer, en bussen racen om de inzittenden zo snel mogelijk naar de volgende stopplaats te brengen. Gelukkig bestaat er zoiets als de toeter, die hier verschrikkelijk veel gebruikt wordt. Als je hier hebt rondgelopen wordt het plots stukken geloofwaardiger dat dit land meer dan een miljard inwoners telt. Gisterenavond zijn we na het eten naar het huis van Jacob geweest. Jacob is de Indier die binnenkort naar Belgie komt. We werden onwaarschijnlijk hartelijk ontvangen. We kregen er een klein glaasje “home-made-wine” van Jacobs vader. Zijn moeder had een soort vis klaargemaakt met erwtjes erbij. Het eerste Indische eten waarvan we konden herkennen wat het was.

Ik verlang nu al stilletjes naar moeders biefstuk-friet. Oh ja, met een gewoon blaadje sla...

PS: Al onze foto's zijn te bekijken via de Picasa van Tim! Daar kun je naartoe surfen via de link in de rechter kolom.